تیتربرتر: اولین سوال برای افرادی که آشنایی با پاراگلایدر ندارند و پرواز با پاراگلایدر را تجربه نکردهاند این است که پاراگلایدر چیست و چگونه کار میکند؟ نحوه پرواز بدون نیروی پیشرانه برای این وسیله چگونه است؟ پرواز تفریحی دونفره به چه شکل انجام میشود؟ همچنین بسیاری از افراد پاراگلایدرسواری را با پرواز با کایت وسقوط آزاد با چترنجات اشتباه میکنند و تفاوت پاراگلایدرسواری و پاراسیل برای برخی افراد گمراه کننده است.
در این مقاله سعی شده تا پاسخ همه این سوالات ارائه شود. در این مقاله در مورد ساختار فیزیکی پارا گلایدر و نحوه پرواز پاراگلایدر خواهیم پرداخت.
پاراگلایدر چیست؟
چتربال سواری یا پاراگلایدینگ یا پاراگلایدر یک ورزش تفریحی و رقابتی مخاطره آمیز است. به پاراگلایدر، چتربال سواری می گویند و همان طور که از اسمش پیداست به یک چتر آویزانید و در هوا معلق. پایین آمدن از کوه با استفاده از پاراگلایدر باعث شد این ورزش پیشرفت بیشتری کند و به شکل مدرن در بیاید. در پاراگلایدر به علت این که هیچ واگنی ندارد، شما مانند یک پرنده در حال غوطه ور شدن در هوا هستید و یک لذت خاطره انگیز را تجربه میکنید و میتوانید یک روز خاطره انگیز را داشته باشید. حالا وسیله ای که زمانی سنگ بنای استفاده اش را ناسا گذاشته بود، به وسیله ای تفریحی- ورزشی تبدیل شده است.
در موقع پرواز با پاراگلایدر، خلبان آن پروازی با ویژگی هایی مانند سبک وزنی و پرواز آزاد را بطور هم زمان با یک چتربال که در واقع نوعی بادپر است تجربه می کند. ورزش پاراگلایدینگ یک ورزش هوایی هیجان انگیز و جذاب است که هزاران نفر در سراسر دنیا با آن به پرواز در آسمان درآمده و از آن لذت می برند. پرواز میتواند به چند شکل شروع شود. در روش نخست خلبان با سرعت در جهت مخالف باد می دود و چتر را پشت سر خود می کشد. برخورد باد به زیر چتر آنرا به احتزاز درمی آورد و نهایتاً موجب به پرواز درآمدن خلبان می شود.
تاریخچه پاراگلایدر
نخستین قدم ها در جهت شکل گیری چتربال در دهه ۱۹۶۰ میلادی توسط ناسا صورت گرفت. در آن دوره برای کاهش آسیب سفینه های فضایی به هنگام فرود از چتر استفاده می شد این روش تا پیش از اختراع شاتل ها رواج داشت ولی در خلال این مطالعات فعالیت های مثبتی در جهت پیشرفت چترهای اتوماتیک و سقوط آزاد انجام گرفت. تا سال ۱۹۸۵ میلادی وسیله ای به نام چتربال وجود نداشت تا این که در حدود سال ۱۹۸۶ میلادی کوهنوردان سوئیسی برای پایین آمدن از کوه از پاراگلایدر استفاده کردند.
البته وسیله ای که آنها از آن استفاده می کردند بیشتر به چتر سقوط آزاد شباهت داشت و به مرور زمان به شکل امروزی تغییر شکل داد. پایین آمدن از کوه با چتربال انگیزه ای شد برای پیشرفت این ورزش بطوری که امروزه به ورزشی مستقل در نقاط گوناگون جهان تبدیل شده است. در این راستا کارخانه هایی برای تولید پاراگلایدر به وجود آمد که در پیشرفت و تکامل چتربال بسیار مؤثر بودند.
با اختراع کایت در دهه ۷۰ میلادی، پرواز جنبه مردمی تری بخود گرفت ولی پرواز با کایت به دلایلی مثل سختی فراگیری، حمل و نقل و وزن، برای همه آسان نبود. اواسط دهه ۸۰ میلادی و با آمدن پاراگلایدر، بخشی از این مشکلات حل شد و پرواز دیگر مختص افراد خاص نبود.
قوانین پاراگلایدر
شما باید برخی قوانین را رعایت کنید تا هم مربی پاراگلایدر و هم خودتان را در هوا به خطر نیندازید. برای این کار نیز بهتر است قبل از پرواز یک سری تمرینات هوازی را انجام دهید.
در پروازهای همراه با مربی ، شخص تحت آموزش باید دستورالعمل های مربی را به طور کامل رعایت کند.
استفاده از کلاه ایمنی و جلیقه نجات الزامی است. در حین پرواز باید کیت کمکهای اولیه به همراه داشته باشند.
چتربازی یک ورزش سه نفره نیست. این کار تنها با یک نفر غیر از مربی، یعنی حداکثر دو نفره انجام می شود.
همراه داشتن چتر نجات در پروازهای دو نفره الزامی است. باد مورد نیاز و کافی برای پاراگلایدر سواری باید قبل از پرواز بررسی شود، در صورت مناسب نبودن ، باید تمرین را به زمان دیگری موکول کرد.
برای انجام این کار لباس های راحت بپوشید. همچنین پرواز افراد مبتلا به بیماری های قلبی ، باردار، مبتلایان به آسم و کسانی که وزنشان بیش از 105 کیلوگرم است یا فوبیای ارتفاع دارند، با پاراگلایدر یا پاراموتور ممنوع هستند.
شایان ذکر است که پاراگلایدر سواری نباید در حالت مستی انجام شود. محدودیت سنی برای انجام این ورزش 16 سال است و رضایت والدین برای افراد زیر 16 سال الزامی است.
بانجی جامپینگ ورزش پرش از ارتفاع با طناب نیز گزینه دیگری از تجربه آدرنالین است. نکات مهم آن را از دست ندهید.
مطالب مرتبط:
تجهیزات پاراگلایدر چیست؟
1. بال یا چتر
2. طناب های معلق
3. ستون های حامل
4. هارنس یا صندلی
این صندلی از پلاستیک سخت ساخته شده است ، جایی که خلبان هنگام پرواز با پاراگلایدر یا پاراموتور ، بر روی آن نشسته و به بال متصل می شود. این صندلی با توجه به بدن خلبان و شخص کنار او در صورت وجود، تنظیم می شود. برخی از هارنس ها دارای کیسه هوا ، محافظ پشت و شکاف یدکی چتر نجات هستند.
5. چتر نجات خلبان
6. کلاه ایمنی
7. رادیو بی سیم
8. بادسنج
وسیله ای است که شدت و دامنه ضربه باد را در کیلومتر نشان می دهد و خلبان را قادر می سازد تا مطابق آن عمل کند.
9. لباس ها
10. عینک
11. GPS
با دستگاه GPS اطلاعاتی مانند ارتفاع ، سرعت ، اطلاعات موقعیت مکانی ارائه می شود و با ترسیم مسیر مشخص می توان به هدف رسید. GPS وسیله ای است که ورزشکاران این رشته باید در مسابقات حتما از آن استفاده کنند.
12. قطب نمای مغناطیسی
13. واریومتر
مناسب ترین زمان برای پاراگلایدر سواری
این ورزش معمولا در فصل تابستان، در هوای صاف، روشن و بدون باران انجام می شود. هیچ قانون قطعی وجود ندارد که پاراگلایدر در زمان های دیگر امکان پذیر نباشد ، اما شرایط آب و هوایی منطقه یک عامل بسیار تعیین کننده است.
پرواز، اقدامی است که در طول تاریخ، همیشه برای بشر لذت بخش و جذاب بوده است. پاراگلایدر نیز نوعی ورزش ترکیبی از طبیعت و هوانوردی است که در دهه 1980 با تلاش برای پرواز از دامنه ها با استفاده از چتر نجات بوجود آمد. این ورزش که در کوه های آلپ فرانسه و سوئیس متولد شد ، با توسعه طراحی بال و ساختار آیرودینامیکی بال ها ، همراه با پیشرفت تکنولوژی ، به طور فزاینده ای گسترش یافته است. قیمت پاراگلایدر نسبتا به سایر وسایل هوانوردی پایین است و این خود دلیل بزرگی برای تمایل عاشقان پرواز به این ورزش می باشد.
مراحل پاراگلایدر سواری
1. اول از همه ، شما باید به مکانی مناسب بروید که می توانید در آن پرش کنید .
2. حتما پرواز را به همراه مربی تجربه کنید، اگر حرفه ای هستید ، می توانید پرش های فردی انجام دهید.
3. کمربند ایمنی، چتر نجات و سایر تجهیزات لازم حتما باید با دقت بررسی شود.
4. پس از بررسی همه چیز ، سرعت خاصی گرفته می شود و از شیب تپه پرش انجام می شود
5. هوای پر شده در بال های پاراگلایدر به شما امکان سر خوردن را می دهد.
آیا پاراگلایدر خطرناک است؟
اگرچه پاراگلایدر جزو ورزشهای پرخطر است ، اما زمانی که آموزش های لازم دیده شود و قوانین هوانوردی رعایت شود ، این خطر به حداقل می رسد. از این لحاظ ، آموزش پاراگلایدر در سطح پایه ای برای شروع این ورزش ضروری است. نباید فراموش کرد که قبل از شروع پاراگلایدر سواری ، آموزش دیدن تحت نظر مربیان مجرب کاملا ضروری است.
پاراگلایدر سبک ترین وسیله پرواز است و به دلیل قابلیت حمل آسان، می توان از تپه هایی بدون جاده بلند شد. نیازی به باند مخصوص برای برخاست و فرود ندارد. با استفاده از نیروی طبیعی باد ، می توان ساعت ها در هوا ماند و حتی تا ابرها اوج گرفت و کیلومترها حرکت کرد. این ورزش به سرعت در حال توسعه در بین ورزش های هوانوردی در جهان است.
آنچه دیگران میخوانند:
گردآورنده: شایان صفرزاده
