تیتربرتر: همه ما مشتاق توجه، حمایت و قدردانی از طرف خانواده و دوستان هستیم. طبیعی است که بخواهیم دوست داشته شویم، ارزش قائل شویم و قدردانی کنیم تا در روابطمان احساس امنیت کنیم. ما فکر می کنیم مرسوم است که از از دست دادن عشق و حمایت نزدیکان خود بترسیم. بنابراین اشتیاق به عشق، حمایت و پاسخ احساسی افراد نزدیک ما یک احساس طبیعی است. با این حال، گاهی اوقات نیاز عاطفی به عشق و ترس از آراستگی آنقدر شدید می شود که منطق ما را تحت الشعاع قرار می دهد و روابط ما را دچار مشکل می کند. در این سناریوها، ترس و نیاز ما به اطمینان مداوم روابط ما را کنترل می کند و در نهایت آنها را خراب می کند. چنین نیاز شدیدی برای تأیید، اطمینان و حمایت مستمر از نزدیکان ما دلبستگی اضطرابی نامیده می شود.
دلبستگی اضطرابی چیست؟
نظریه دلبستگی اضطرابی برای اولین بار توسط جان بولبی در دهه 1950 مطرح شد. جان باولبی، روانپزشک و روانکاو، گفت که رابطه کودک با والدین یا مراقبینش اساس نحوه واکنش آنها به سایر روابط در زندگی خود و رفتار در تعاملات اجتماعی هنگامی که بزرگ می شوند را تشکیل می دهد. این بدان معناست که برای هر فرد، رابطه آنها با والدین در دوران کودکی تعاملات و رفتار آنها را در طول زندگی مشخص می کند.
به عنوان مثال، کودکی که در محیطی محبت آمیز و دلسوز پرورش یافته و تمام نیازهای عاطفی والدینش برآورده می شود، تبدیل به فردی امن می شود. رابطه کامل با والدین باعث می شود آنها بدانند که والدین همه نیازها و احساسات آنها را تشخیص داده و همیشه آنها را دوست دارند و از آنها حمایت می کنند. با این حال، وقتی کودک احساس می کند که والدینش نیازهای عاطفی خود را برآورده نمی کنند، با والدین خود ارتباط قوی و مطمئن ندارند. چنین کودکانی با درک مخدوش از روابط بزرگ می شوند. هنگامی که نیازهای عاطفی آنها برآورده نمی شود، آنها به والدین خود می چسبند و به شدت به دنبال توجه هستند. آنها در مورد رابطه خود مضطرب هستند و برای احساس امنیت نیاز به اطمینان مکرر در گفتار یا عمل دارند.
برای افرادی که نیازهای عاطفی آنها برآورده نمی شود، بهترین راه جلب توجه والدین آنها چسبیدن به آنهاست. آنها با والدین یا مراقبان خود دلبستگی اضطرابی ایجاد می کنند، که بعداً در روابط بزرگسالان آنها نشان داده شد. بنابراین، دلبستگی مضطرب به اضطرابی است که فرد در روابط خود با والدین، شریک یا دوستان احساس می کند. دلبستگی اضطرابی ناشی از ناامنی است و باعث می شود فرد دائماً نیاز به توجه و اطمینان داشته باشد تا در رابطه احساس امنیت کند.
انواع دلبستگی
دلبستگی را می توان به طور کلی به چهار سبک طبقه بندی کرد. آن ها هستند:
1. اضطراب مشغول
افرادی که وابستگی مضطرب دارند در روابط خود امنیت ندارند. تمام شادی و احساس امنیت آنها بستگی به شریک زندگی آنها و نحوه رفتار آنها با فرد دارد. آنها برای احساس امنیت در روابط خود، تمایل دارند برای جلب توجه شریک خود را دستکاری کنند یا به او چسبیده باشند تا از تنها ماندن خودداری کنند.
2. اجتناب ناپذیر
افرادی که دلبستگی اجتنابی طرد کننده دارند از افراد دور می شوند زیرا احساس می کنند نیازهای آنها برآورده نمی شود. به جای ارتباط با دیگران، آنها به خود متکی هستند تا در صورت برآورده نشدن انتظارات خود از ناامیدی جلوگیری کنند. آنها تمایل به استقلال دارند و برخورد با احساسات یا نشان دادن آنها دشوار است.
3. اجتنابی ترسناک
افرادی که دلبستگی اجتنابی ترسناک دارند، درک منسجمی از روابط ندارند. آنها روابط و عشق می خواهند اما در عین حال از این که به کسی اجازه دهند در زندگی خود بترسد، وحشت دارند. ترس شدید آنها از صدمه دیدن نزدیکانشان باعث می شود از مجاورت با دیگران اجتناب کنند. تفاوت بین دلبستگی های طرد کننده و ترسناک در این است که افراد مبتلا به دلبستگی های ترسناک هوس روابط می کنند اما به دلیل ترس به طور فعال از آنها دوری می کنند.
4. ایمن
افرادی که دارای دلبستگی ایمن هستند، با والدین خود رابطه ای مطمئن و قابل اعتماد داشتند. چنین کودکانی به عنوان بزرگسالانی قابل اعتماد، قابل اعتماد و با اعتماد به نفس رشد می کنند که ارزش خود را می دانند و شریک زندگی خود را مانند خود می پذیرند. آنها برای جلب توجه و مراقبت شریک خود نیازی به بازی های دستکاری ندارند. آنها شکایات خود و شریک زندگی خود را با بلوغ و بدون دفاع تداعی می کنند.
علل دلبستگی اضطرابی
دلبستگی اضطرابی چگونه ایجاد می شود و علل آن چیست؟ دلبستگی اضطرابی عمدتاً ناشی از حوادث یا احساساتی است که افراد در دوران کودکی با آنها روبرو می شوند. برخی دلایل دلبستگی اضطرابی عبارتند از:
1. والدین بیش از حد محافظ
برخی از والدین بیش از حد از فرزندان خود محافظت می کنند یا به آنها وابستگی زیادی دارند. آنها نیاز خود به توجه را برطرف می کنند از طریق فرزندشان قدردانی و قدردانی شود. مزاحمت بیش از حد والدین در زندگی فرزندانشان می تواند دلبستگی اضطرابی را در کودکان ایجاد کند.
2. عدم سازگاری در اقدامات والدین
برخی از والدین رفتارهای متفاوتی با فرزندان خود دارند. گاهی اوقات آنها مراقبت می کنند در حالی که گاهی اوقات نسبت به فرزندان خود بی توجهی می کنند. این اقدامات ناسازگار باعث می شود کودک از والدین خود مطمئن نباشد و نگران این باشد که آیا آنها نیازهای عاطفی خود را برآورده می کنند یا خیر.
3. ضربه یا ناراحتی
ضربه یا حوادث استرس زا نیز علت مهمی برای دلبستگی اضطرابی در کودکان است. شرایط استرس زا مانند مرگ والدین، طلاق، فقر شدید یا سوءاستفاده می تواند دلایل احتمالی ایجاد دلبستگی اضطرابی باشد.
4. شیوه های فرزندپروری شدید
کنترل بیش از حد والدین حتی کوچکترین آزادی را به فرزندان خود نمی دهد و در نتیجه دلبستگی اضطرابی را در کودکان تقویت می کند. به طور مشابه ، والدینی که روی فرزندان خود تمرکز ندارند و از زندگی خود غایب هستند نیز دلبستگی اضطرابی را در آنها تقویت می کنند.
مطالب مرتبط:
علائم نوع دلبستگی اضطرابی
تشخیص دلبستگی اضطرابی در کودکان و بزرگسالان کار دشواری نیست. بسیاری از علائم نشان می دهد که کودک یا بزرگسال دلبستگی اضطرابی ایجاد کرده است. علائم متداول بسیاری وجود دارد که معمولاً برای بزرگسالان و کودکان نشان دهنده دلبستگی اضطرابی است. با این حال، علائم خاصی وجود دارد که به طور خاص در بزرگسالان و کودکان وجود دارد.
علائم رایج دلبستگی اضطرابی عبارتند از:
- اشتیاق برای صمیمیت
- اعتماد به نفس پایین و ارزش خود
- ترس از رها شدن
- تفکر بیش از حد یا منفی
- اقدامات دستکاری برای جلب توجه
- نیاز مستمر به اطمینان خاطر برای دوست داشتنی بودن
دلبستگی اضطرابی در کودکان
- در کودکان، علائم دلبستگی اضطرابی عبارتند از:
- وقتی والدین یا مراقب آنها از آنها دور هستند، احساس ناراحتی می کنند
- گریه غیرقابل تحمل هنگام جدایی با والدین یا مراقب
- چسبیدن به والدین یا مراقب آنها
- کاهش علاقه به کاوش در اطراف در غیاب سرپرست
- حالت کلی اضطراب آور
- غر زدن مکرر
- عدم تعامل با غریبه ها
- عدم کنترل افکار منفی
- تعاملات ضعیف با همسالان
- نمایش رفتار پرخاشگرانه
دلبستگی اضطرابی در بزرگسالان
علائم دلبستگی اضطرابی در بزرگسالان عبارتند از:
- مشکل در اعتماد به دیگران
- عزت نفس پایین
- نگرانی از ترک شریک زندگی آنها
- میل به صمیمیت و نزدیکی
- وابستگی بیش از حد به شریک زندگی خود
- سرکوب نیازها و خواسته های خود
- نیاز به اطمینان مکرر برای احساس مراقبت از آنها
- حساسیت بیش از حد به کلمات ، حالات و رفتارهای شریک زندگی خود
- بسیار احساسی، مضطرب و غیرقابل پیش بینی
آیا دلبستگی اضطرابی می تواند بر روابط شما تأثیر بگذارد؟
دلبستگی اضطرابی می تواند بر هر رابطه ای تأثیر بگذارد. روابط قوی شاد، ایمن و مبتنی بر اعتماد افراد در رابطه است. در مقابل، روابط با فردی با دلبستگی مضطرب برای دیگر افراد در رابطه خسته کننده است. سطوح عاطفی بالا و پایین باعث تحریک و سرخوردگی می شود که منجر به استرس، اضطراب، نارضایتی و ناراحتی می شود. وابستگی مضطرب می تواند رابطه را تهدید کننده یا نجات دهنده زندگی یا هر دو باشد، بسته به شخصی که وابستگی مضطرب دارد. با این حال، در درجه اول دلبستگی اضطرابی باعث ترس از رها شدن و طرد شدن در رابطه می شود.
فردی که وابستگی مضطرب دارد از اعتماد به نفس پایین، ناامنی رنج می برد و به راحتی از بی اهمیت ترین چیزها ناامید می شود و نگرانی هایی که شریک زندگی آنها آنها را ترک می کند، ناامید می کند. تردید و اضطراب مداوم رابطه را خراب می کند، زیرا فرد مضطرب به دلیل ناامنی های خود شروع به آسیب رساندن یا خفه کردن شریک خود می کند. فرد دیگر پس از گذشت ماه ها یا سال ها که به طور مداوم شبهات و ناامنی های شریک مضطرب خود را برطرف می کند، دور و سرد می شود. یک فرد قوی که می تواند محبت و مراقبت خود را نشان دهد، می تواند یک رابطه سالم و شاد را با یک فرد دلبسته مضطرب مدیریت کند. با این حال، این بدان معنا نیست که افرادی که وابستگی مضطرب دارند هرگز نمی توانند روابط شادی داشته باشند. هنگامی که آنها وابستگی اضطرابی خود را تشخیص می دهند و یاد می گیرند که با استراتژی یا درمان آن را کنترل کنند، می توانند از روابط سالم و شاد لذت ببرند.
راهکارهای مقابله با دلبستگی های اضطرابی
دلبستگی اضطرابی به این معنا نیست که فرد قادر به ایجاد روابط نیست با تلاش، صبر و راهبردهای مقابله ای، فردی با دلبستگی مضطرب می تواند روابط خوبی داشته باشد. برخی از استراتژی های مهم برای کنترل دلبستگی اضطرابی عبارتند از:
تشخیص دهید که سبک دلبستگی اضطرابی دارید. هنگامی که رفتارهای دلبستگی دلواپس را تشخیص دادید، می توانید بر آنها غلبه کنید. خودآگاهی برای غلبه بر دلبستگی اضطرابی بسیار مهم است.
با جزئیات بیشتر در مورد سبک دلبستگی دلواپس آشنا شوید تا درک بهتری از مسئله و خودتان داشته باشید.
رفتن به درمان دلبستگی اضطرابی با والدین یا شریک زندگی برای روابط مفید است.
فردی با سبک دلبستگی اضطرابی باید شریکی با سبک دلبستگی مطمئن انتخاب کند. تشخیص اینکه سبک دلبستگی همسرتان در حال افزایش یا کاهش اضطراب دلبستگی شماست ضروری است.
تصمیم گیری برای حرکت از گذشته برای ایجاد یک زندگی جدید با انتخاب های جدید بسیار حیاتی است. تمرکز بر تجربیات گذشته سالم نیست.
افراد یا حوادثی را که باعث اضطراب دلبستگی شما می شوند، بشناسید. در آینده می توانید اضطراب دلبستگی خود را با دوری از عوامل دلبسته دلبستگی کنترل کنید.
داشتن سبک دلبستگی اضطرابی به این معنا نیست که شما قادر به ایجاد روابط قوی نیستید. شما می توانید با درمان و راهبردها و با درک ترس های ریشه دار خود، دلبستگی اضطرابی را کنترل کنید. هنگامی که شروع به درک و دوست داشتن خود کردید، می توانید به راحتی بر چالش دلبستگی اضطرابی برای زندگی سالم با روابط مطمئن غلبه کنید.
آنچه دیگران میخوانند:
نویسنده: مریلا جواهری