آنلاین، چسبهایی که به شکل درخت سرو در روزگار جنگ تحمیلی سوم روی شیشهها زده شده، بار دیگر یادآور خلاقیت و هنر ایرانیها در روزگار جانفرسا و از سویی دیگر تلنگری است به نماد سرو در آیین کهن ایرانی؛ درخت همیشه سبزی که با قامت بلند و کشیدهاش جایگاه ویژهای در باور و فرهنگ ایرانی دارد. در ادبیات فارسی سرو را با صفاتی همچون راستی، بلندی، سرفرازی، تازگی، جوانی و پایداری میشناسیم.
سرو در اساطیر ایرانی
بیخزانی سرو همیشه سبز موجب شده است در اساطیر ایرانی نماد انوشگی و زندگی جاودان باشد. برای همین سرو نشانی از زندگی پس از مرگ میدانستند، بر سر مزارها میکاشتند یا نقش آن را بر روی سنگ قبرها حک میکردند.
سرو در اساطیر دینی ایرانیان هم منسوب به بهشت است و گفته میشود زرتشت ۲ شاخه از درخت سرو مینوی را با خود از بهشت به زمین آورد. سرو گاهی هم به عنوان تزئین جلد کتاب مقدس اوستا به کار رفته است.
بته جقه، سرو خمیده متواضع
سرو به هنر ایرانی نیز راه یافته است. یکی از مشهورترین نقوش ایرانی، بتهجقه است که آن را برگرفته از سرو خمیده میدانند؛ سروی که در برابر عظمت خداوند سر فرود آورده است.
اهمیت و تقدس درخت سرو در کنار زیبایی و تناسب ظاهری آن موجب شده است شکل سرو یکی از نگارههای پرکاربرد در هنرهای تزئینی ایرانی شود؛ چه در نقوش سفالینهها و ظروف و چه بر روی پارچهها، فرشها و تزئینات دیوارها. این نماد اسطورهای مقاومت و ماندگاری، راه خودش را در تزئینات گچبری کاخهای دوره ساسانی و تزئینات ایوان شمالی مسجد جامع گوهرشاد مشهد معروف به ایوان دارالسیاده باز کرده است. در تزئینات خانه عباسیان در کاشان نیز این نگاره آنقدر بر روی دیوارهای آن بهکار رفته که میشود آن خانه را سروستان نامید.
جاودانگی سرو ارتباط تنگاتنگی با مرگ دارد و بیراه نیست اگر ذوق ایرانی در روزگار حمله دشمن در این روزگار برای محافظت از شیشه پنجرههای خود، تصویر سرو را پشت سر هم تکرار کند و مقاومت و ایستادگی را با هنر ذاتی خود روایت کند.
