سرویس فرهنگ و هنر تیتربرتر؛ هنوز چند قسمتی از سریال ” از سرنوشت ” نگذشته که این سریال جای خود را میان خانواده‌های ایرانی باز کرده. طبق آمار‌های رسیده و نظرسنجی‌های انجام شده، تعداد افرادی که این سریال را دنبال می‌کنند و نمره بالایی به سریال «از سرنوشت» می دهند، زیاد بوده است.

روایت با پیش داستانی زیبا شروع شده و مادری را نشان می دهد که بعد از ده سال که به گناه نکرده درگیر زندان شده حالا برگشته است و به دنبال پسر گمشده اش می گردد. بازی خوب میترا رفیع در همان شروع، نظر‌های زیادی را به خود جلب کرده و بستر را برای ادامه داستان هموار می کند. شکل گره افکنی در این سریال با نظمی پیش میرود که مخاطب خود را حاضر در داستان می بیند و به همزاد پنداری می پردازد. بعد از پیش داستان وارد قصه اصلی می شویم که با شروعی جذاب سراغ بچه‌های یک مدرسه رفته و روایت را آغاز می کنیم.

بیشتر بخوانید: ملکاوان؛ پرچم‌دار سریال های متفاوت و پیچیده است

در این سریال با شخصیت بسیار سنجیده آقای خندان مواجه می‌شویم که در یک خانه حدود صد نفر از پسران بی سرپرست و بد سرپرست را تحت حمایت خود درآورده و به آن‌ها اخلاق و منش زندگی را یاد میدهد. بازی بسیار روان و گرم حسین پاکدل نقش را ملموس کرده و با بیننده همراه میکند.

قصه، قصه رفاقت است رفاقتی که در اولین رکن اجتماعی یعنی خانواده شکل می گیرد و سهراب و هاشم که در خانه الیاسی به سرپرستی آقای خندان احداث شده رفاقتی عمیق را رقم میزند. آن‌ها آرزو‌های بزرگی را در سر می‌پرورانند و فراز و نشیب‌های زندگی‌شان محور روایت اتفاقات این سریال می‌شود. در شخصیت‌های سهراب و هاشم ویژگی‌هایی طراحی شده که به راحتی یکدیگر را پوشش میدهند. سهراب اصولی‌تر و درس خوان‌تر است و هاشم زیرک و کمی پر التهاب‌تر؛ این دو شخصیت به خوبی توانسته اند این پیوند را حفظ کنند.

سریال سرگذشت جای زیرهمکف را گرفت

چرا سریال از سرنوشت متفاوت است؟

بنابراین در وهله اول باید به این مسئله دقت کنیم که «از سرنوشت»، در مقایسه با سریال‌های پیشین شبکه دو، یک قدم رو به جلو محسوب می‌شود.

از شروع پخش سریال «از سرنوشت» شبکه دو، چند قسمت می‌گذرد. حالا دیگر می‌شود بدون پیش‌داوری، نگاهی جدی به سریال انداخت و آن را از ابعاد مختلف بررسی کرد. این سریال قرار است اثری سه فصلی باشد. فصل اول آن (که مشغول تماشای آن هستیم) به کارگردانی محمدرضا خردمندان ساخته شده؛ کارگردانی که سال 1395 فیلم سینمایی «بیست‌ویک روز بعد» را کارگردانی کرد و با استقبال زیادی روبه‌رو شد. خردمندان در ساخت فصل اول این سریال، حساسیت زیادی به خرج داده و می‌توان گفت تا اینجای کار، جز چند مورد کوچک، اثر قابل قبولی تولید کرده است.

قدمی مهم برای شبکه دو

 قبل از هر مسئله‌ای باید به این نکته توجه کنیم که «از سرنوشت»، بعد از سریال‌هایی مثل «حکایت‌های کمال»، «مرضیه»، «سلام آقای مدیر» و ... روی آنتن شبکه دو رفته است؛ سریال‌هایی هرکدام در زمان پخش، جزو آثار ضعیف تلویزیون به حساب می‌آمدند و با انتقادهای فراوانی همراه بودند. بارها در همین صفحه درباره ضعف سریال‌های شبکه دو نوشته‌ایم و از مدیران این شبکه خواسته‌ایم برای انتخاب سریال‌ها، سلیقه بیشتری به خرج دهند. شبکه دو بعد از سریال «بر سر دوراهی» که نوروز 98 روی انتن رفت و اثری به نسبت پرمخاطب بود، دیگر موفقیتی در جلب مخاطب نداشت. حالا بعد از مدت‌ها با این سریال، توانسته است خودش را احیا کند. بنابراین در وهله اول باید به این مسئله دقت کنیم که «از سرنوشت»، در مقایسه با سریال‌های پیشین شبکه دو، یک قدم رو به جلو محسوب می‌شود.

بازی موفق کودکان

یکی از نکات مثبت «از سرنوشت»، انتخاب صحیح بازیگران است. بهرحال انتخاب بازیگران کودک، برای نقش اصلی یک سریال کار سختی است و خردمندان به خوبی از پس آن برآمده است. این کارگردان در فیلم «بیست‌ویک روز بعد» هم از این جهت موفق ظاهر شده بود. نقطه قوت آن فیلم هم به بازی درجه یک بازیگران نوجوان برمی‌گشت. بنابراین به نظر می‌رسد که خردمندان، به شناخت خوبی از کودکان و نوجوانان رسیده است. خودش در مصاحبه‌ای گفته است که « در سریال «از سر نوشت» زمان طولانی را با بچه‌ها کار کردم و از این نظر تجربه‌های متفاوتی را به دست آوردم.» او در باورپذیری کاراکترهای سهراب و هاشم به عنوان دو کودک پرورشگاهی با ویژگی‌های منحصربفرد عمل کرده است.

نمایش خانگی آتش به پا می کند

تغییر مسیر از نقطه شروع

اوایل دی ماه، بعد از گذشت چند قسمت از پخش این سریال، آن را آنالیز کردیم و نوشتیم که در نقطه شروع، وضعیت امیدوارکننده‌ای دارد و دست روی سوژه جالبی گذاشته است.  مادر جوانی بعد از سالها از زندان آزاد می‌شود و به دنبال پسر گمشده‌اش می‌گردد. او دختر سرایدار خانواده‌ای ثروتمند بوده و پنهانی با پسر این خانواده ازدواج کرده و از او بچه‌دار شده است اما نهایتا به دلایلی به زندان می‌افتد و دیگر خبری از پسر نیست. درست است که این سوژه، متفاوت و غافلگیر کننده نیست و نمی‌تواند مخاطبانش را به هیجان بیاورد اما بهرحال در قسمت‌های نخست سریال، تعلیق جالبی ایجاد کرد و مخاطبان را به تماشای آن ترغیب کرد. رفته رفته اما وضعیت به سمت و سوی دیگری رفت. بعد از مرگ مادر، تمرکز داستان از روی این ماجرا برداشته شد و زندگی سهراب (پسر گمشده) و هاشم (دوست صمیمی سهراب) به عنوان محور اصلی داستان مورد توجه قرار گرفت. با ماجرای این دو کودک، وارد پرورشگاه شدیم و مشکلات و روابط و احساسات این بچه‌ها را از نزدیک دیدیم. از اینجا به بعد ماجرا بود که داستان اصلی، تاحدودی به فراموشی سپرده شد. درست است که هنوز هم ردپای همسر دوم پدر سهراب و اطرافیانش را در زندگی او می‌بینیم اما دیگر اهمیت چندانی در روند ماجرا ندارد.

انتظار برای غافلگیری

تا قسمت دوازدهم، به لحاظ بازی و خلق موقعیت‌های جذاب در خلال روایت داستان، با اثری رو به بالا روبه‌رو مواجه هستیم اما هنوز نمی‌توانیم مطمئن باشیم در ادامه چطور پیش خواهد رفت. منتظریم در همین قسمت‌ها شاهد یک غافلگیری مهم باشیم و بعد از آن چرخش داستان را به سمت و سوی دیگری ببینیم؛ به طوری که تفاوت آن را با سایر سریال‌های مشابه، حس کنیم.