محققان دانشگاه آکسفورد و دانشگاه هاروارد متوجه شدند توانایی های شگفت انگیز این موجودات می تواند باعث شود آنها از حوادثی که ممکن است تمام زندگی را روی زمین از بین ببرند، جان سالم به در ببرند. در واقع تنها نیروهایی که قادر به آسیب رساندن به تاردیگرید است، می تواند برخورد یک سیاره غول پیکر، یا انفجار پرتوهای مرگبار باشد، که قبل از انفجار خورشید اتفاق نخواهد افتاد! بنابراین تنها تهدید واقعی برای آنها یک رویداد آخرالزمانی است.

این موجودات آبزی کوچک می توانند تا 60 سالگی تنهابه اندازه حداکثر 0.5 میلی متر رشد کنند و به زندگی در دمای صفر مطلق مانند یخچال های قطبی ادامه دهد یا دمای  بالاتر از 150 درجه سانتی گراد را تحمل کند و یا در برابر فشار عمیق ترین اقیانوس‌ها و یا در خلاء خارج از جو زمین زنده بمانند.

ساختار بدنی تاردیگرید

این جانور آبزی کوچک با هشت‌پا می‌تواند در مقابل تابش، انجماد، کم‌آبی بدن، و حتی خلاء از خود مقاومت نشان دهد. در مقاله جدیدی که در مجله "پلوس بیولوژی" منتشر شد، محققان دریافته‌اند که کلید بقای این جانوران در ژنتیک است. محققان در حال حاضر دی‌ان‌ای این جانوران را رمزگشایی کرده و ژن‌هایی را کشف کرده‌اند که به آنها اجازه می‌دهد پس از خشک شدن، خود را احیا و بازسازی کنند.
 برخی از ژن‌های موجود در شرایط کمبود آب، پروتئینی تولید می‌کنند که جایگزین آب‌ از دست رفته در سلول‌ها می‌شود. هنگامی که آب دوباره در دسترس قرار می‌گیرد، سلول‌ها این پروتئین‌ها را دفع می‌کنند. هرچند این موجودات تنها یک میلی‌متر یا کمتر اندازه دارند، اما جان سخت‌رین موجودات روی زمین هستند. نتیجه یک پژوهش نشان می‌هد که آنها می‌توانند تقریبا از هر فاجعه کیهانی که دچار زمین شود، جان سالم به در ببرند.

مطالعات نشان می‌دهند که  تاردیگرید یا خرس‌های آبی وقتی در شرایط بی‌آبی حاد و کشنده قرار می‌گیرند، نخستین کاری که انجام می‌دهند این است که شکل بدن خودشان را کلاً تغییر می‌دهند. یک خرس آبی مقاوم در این شرایط نخست کل آب بدنش را از دست می‌دهد. این درحالیست ‌که از دست دادن آب بدن یا همان «دهیدراسیون» (Dehydration) برای انسان بسیار خطرناک است یعنی اگر شما تنها ۵ الی ۸ درصد آب بدن خود را از دست دهید، بدون‌تردید نشانه‌هایی از گیجی و فرسودگی خواهید داشت و از دست دادن بیش از ۱۰ درصد آب بدن به طور قطع منجر به آسیب‌های بسیار جدی فیزیکی و روانی خواهد شد.

پژوهشگران باور دارند که از دست دادن ۱۵ الی ۲۵ درصد از آب بدن برای انسان کشنده است. ولی یک خرس آبی نه‌تنها می‌تواند کل آب بدنش را از دست بدهد بلکه حتی در این شرایط باز هم به بقای خود ادامه می‌دهد. دانشمندان معتقدند که یک خرس آبی بخش اعظم آب از دست‌رفته‌ بدنش را با نوعی قند موسوم به (Trehalose) جایگزین می‌کند. در حقیقت این قند همان منجی خرس آبی است چرا که در غیراین‌صورت مرگ این جانور حتمی خواهد بود.

مکان زندگی و غذای تاردیگرید ها

تاردیگریدها یا خرس‌‎های آبی اغلب در دریاچه‌ها و استخرهای که احتمال خشک شدن آن وجود داد، یافت می‌شوند. با گذشت زمان، آنها توانایی زنده ماندن در شرایط کم‌آبی شدید را به دست آورده و زمانی که آب دوباره پیدا می‌شود، پس از سال‌ها به زندگی خود (در آب) بازمی‌گردند. محققان می‌گویند فهم این توانایی ذاتی خرس‌های آبی می‌تواند برای انسان‌ها مفید باشد. مثلا این فهم، به محققان کمک می‌کند تا واکسن‌های زنده را راحت‌تر به سراسر جهان بفرستند و بدون سردکردن نگهداری کنند.

دانشمندان با بررسی این جانور در زیرمیکروسکوپ متوجه شدند که در دهان خرس‌های آبی اسلحه‌ای فوق سری پنهان شده است: دندانهای تیز. بررسی‌های بیشتر نشان داد که این علف‌خواران میکروسکوپی در دنیای واقعی خودشان بسیار حریص و درنده هستند. در حقیقت دندان‌های تیز به آن‌ها اجازه می‌دهد تا به راحتی بافت‌های جلبک‌ها و سایر موادی را که می‌توانند از آنها تغذیه کنند، از هم پاره کنند.

آزمایش فضایی

در سال ۲۰۰۷ یک محقق سوئدی به نام «ک. اینگمار جانسن» (K. Ingemar Jonsson) از «دانشگاه کریستینستاد» (Kristianstad University) تحقیقی علمی را آغاز کرد که به واسطه‌ی آن نخستین سفر فضایی پرهیجان خرس‌های آبی رقم خورد. فضای پیمای (FOTON-M3) ماموریت داشت تا خرس‌های آبی را در معرض فضای آزاد قرار دهد، جالب اینجاست که خرس‌های آبی از این ماموریت سخت هم سربلند خارج شدند. هزاران هزار خرس آبی که به این فضاپیما چسبیده بودند، پس از بازگشت به زمین مورد آزمایش قرار گرفتند.

نکته حیرت‌آور این بود که جمع کثیری از ماده‌های خرس آبی در همان شرایط سخت و در فضا تخم گذاشته بودند و نوزادان تازه متولد شده نیز وضعیت مطلوبی داشتند. امروز تردیدی برای دانشمندان نیست که بیشتر خرس‌های آبی می‌توانند نه‌تنها در فضا و در شرایط خلاء کامل بلکه حتی در صورت تابش امواج کیهانی هم زنده بمانند. اسلحه‌ی فنا گویی بر خرس‌های آبی بی‌تاثیر است چرا که آن‌ها حتی سطوح کشنده‌ی تشعشعات ماورای بنفش را هم تحمل می‌کنند. جالب این‌جاست که یک خرس آبی میکروسکوپی حتی قادر است فشار اتمسفری به میزان ۶۰۰ بار بیشتر از آنچه که بر سطح زمین وارد می‌شود را هم تحمل کند.

ویژگیهای تاردیگرید ها

طول بزرگ‌ ترین تاردیگرید (جانور کندرو) از ۱ و نیم میلی‌ متر بیشتر نمی‌ شود و خیلی از آنها روزهای خود را صرف خوردن جلبک‌ ها و باکتری‌ ها و شنا کردن در قطرات آب خزه گلسنگ‌ ها می‌کنند و به همین دلیل بدن بسیاری از تاردیگریدها شفاف است.یک تاردیگرید می‌تواند در دمای ۲۷۳- و ۱۵۱ درجهٔ سانتی‌ گراد زنده بمانند و می‌توانند تا سال‌ها بدون غذا و آب به زندگی ادامه دهند. این جانوران همچنین می‌توانند در برابر فشاری بیش از فشار عمیق‌ترین اقیانوس‌ها تاب بیاورند یا در محیط خلأ بیرون از جو زمین زنده بمانند.

جالب‌ ترین چیز در مورد این جانور توانایی انطباق در هر محیطی اعم از خشک، تر و در مناطقی مانند استوا، هیمالیا و … هم دیده شده‌اند. اندازه بیشتر آنها از ۰٫۳ تا ۰٫۵ میلی‌متر و بزرگترین آنها به کمتر از ۱٫۵ میلی‌متر می‌رسد و سرعت حرکت‌شان نیز آنقدر کند است که به «جانور کُندرو» یا تنبل معروف هستند. خرس‌های آبی می‌توانند دمایی از صفر مطلق (صفر کلوین) تا دمای نقطه جوش آب را تحمل کنند. خرس‌های آبی می‌توانند در برابر پرتو خورشیدی، پرتو گاما یا پرتو یونی (به میزانی چند صد برابر آنچه که برای یک انسان کشنده است) زنده بمانند.

خرس‌های آبی (تاردیگرید) می‌توانند بدون آب و غذا مدت‌ های مدید (در حدود ده سال) زندگی کنند، تا حدی که میزان آب بدنشان به ۳ درصد برسد. تاردیگریدها بسیار بادوام و ماندگارند. طول یک خرس آبی بالغ (زمانی که بطور کامل رشد کرده) به یک میلی‌متر می‌رسد. خرس‌های آبی بطور معمول چهار جفت پا دارند که هر پا چهار تا هشت پنجه دارد.