جامعه برای ماندگاری، در کنار قدرت و سیاست به فرهنگ، حافظه و وقار نیز نیاز دارد.
روزبه کردونی، سیاستپژوه و فعال اجتماعی در یادداشتی نوشت: «امروز ظهر برای کمی قدمزدن به یکی از پارکها رفته بودم. همزمان تلفنی با دکتر هادی خانیکی درباره برنامهای گفتوگو میکردم که ناگهان در میان درختها دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی را دیدم.
آرام قدم میزد؛ ساده و بیتکلف. سلام دکتر خانیکی را به استاد رساندم و برای چند لحظه، یک تماس تلفنی معمولی به دیداری شیرین و غیرمنتظره تبدیل شد.
بعد با خودم فکر کردم آنچه در این دیدار برایم ماند، فقط دیدن یکی از چهرههای ماندگار فرهنگ و زبان فارسی نبود؛ همان آرامش، سادگی و وقاری بود که در حضورش دیده میشد.
جامعهای که هر روز با خبر، بحران، نزاع و اضطراب زندگی میکند، به چنین آدمهایی هم نیاز دارد؛ کسانی که یادمان بیاورند ایران فقط سیاست روز نیست. ایران شعر است، زبان است، حافظه است و کسانی که سالها بیهیاهو از این سرمایه نگهبانی کردهاند.
دیدار کوتاهی بود، اما یادآوری خوبی داشت: بعضی حضورها، بیآنکه چیزی بگویند، به آدم یادآوری میکنند که یک جامعه برای ماندن، فقط به قدرت نیاز ندارد؛ به فرهنگ و وقار هم نیاز دارد.
