کانال تلگرامی نواصولگرا با انتشار گزارشی نوشت:

تفاوت میزان دقت و موفقیت شلیک‌های نیروهای مسلح کشورمان در درگیری اخیر برای همه واضح است. تفاوتی حیرت‌انگیز که خطای شلیک را به حداقل رسانده و دشمن را به شدت ترسانده است. این میزان از دقت با تعداد کمتر شلیک به دست آمده است. یعنی حالا سپاه و ارتش ما کمتر از جنگ ۴۰ روزه موشک و پهباد می‌زنند اما دقیق‌تر و موثرتر اصابت می‌کند. این ارتقای قابل توجه، نتیجه تجربه دو جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه است که در دوره آتش‌بس تا به امروز یادگیری، برنامه‌ریزی، تمرین و حالا اجرا می‌شود.

تفاوت میزان و موفقیت شلیک‌ها بین جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه هم به همین اندازه حیرت انگیز بود. در جنگ ۱۲ روزه، روزی بر ما گذشت که فقط یک موشک شلیک کردیم و دشمن با تسلط پهبادی بر آسمان ایران، عرصه را بسیار تنگ کرده بود. اما تجربه و یادگیری بچه‌های ایران در هشت ماه فی‌مابین باعث شد تا میزان شلیک‌ها چندین و چند برابر شود. حالا و در میانه‌ی آتش‌بس تا این درگیری اخیر که حدود سه ماه بود، یک ارتقای خارق‌العاده دیگر اتفاق افتاد و دقت و موفقیت برخورد بسیار بالا به موارد قبلی اضافه شد.

در عرصه پدافندی هم این ارتقای مابین درگیری‌ها واضح است. در جنگ ۴۰ روزه بیش از ۱۳۰ پهباد دشمن ساقط شد درحالیکه در جنگ ۱۲ روزه آمار بسیار پایین بود. در جنگ رمضان، جان‌برکفان ایران توانستند انواع هواگردهای دشمن را ساقط کنند که برخی‌شان مانند اف۳۵ اصلا باورپذیر نبود اما اتفاق افتاد. حالا و در این درگیری مشخص شده که دشمن از ورود جنگنده به عمق کشور به شدت می‌ترسد و تمام تلاش خود را می‌کند تا یا با بمب‌افکن راهبردی ضربه بزند یا با کروز دورایستا عمق کشور را زیر ضرب ببرد. دو تاکتیکی که به شدت گران و پردردسر هستند.

اینجاست که فواید آتش‌بس برای نیروهای نظامی کشور مشخص می‌شود. سرعت بازسازی در ایران بسیار بالاتر از دشمن آمریکایی است. چراکه آمریکا برای جایگزینی موشک‌ها و پدافند خود با دشواری کمبود خط تولید مواجه است. درحالیکه ما توان بازسازی و جایگزینی بسیار بالایی به علت خلاقیت و کم‌هزینه بودن ادوات خود داریم. این فرصت زمانی، علاوه بر مسئله بازسازی، موضوع تجربه اندوزی و استفاده از آن برای دور بعدی را هم دارد. درحالیکه دشمن امکان ارتقای تاکتیکی خود را ندارد، ایران با انواع روش‌های خلاقانه امکان دارد تا با تجربه قبلی، دشمن را عقب زده و واقعیت‌های جدیدی به او تحمیل کند. امری که در حین جنگ ناممکن است و باید در دوره سکوت صحنه نظامی اتفاق بیافتد.