تیتربرتر، این سنجاق‌ها که هم‌اکنون در مجموعه موزه باستان‌شناسی ملی مادرید قرار دارند، از برنز آبکاری‌شده با طلا ساخته شده‌اند و ارتفاع هر یک حدود ۱۱.۸ سانتی‌متر است. خانه‌های داخل طرح عقاب با تکنیک کلویزِنِی (cloisonné) با شیشه‌های قرمز و سبزآبی و همچنین سنگ‌های سفید تزئین شده‌اند. چشم‌های عقاب‌ها از سنگ‌های قیمتی آبی ساخته شده است. پشت سنجاق، بخش‌هایی از مکانیزم فنری و قفل سنجاق باقی مانده است.

در دوره مهاجرت‌ها در اروپا (قرن چهارم تا هشتم)، قدرت امپراتوری روم کاهش یافت و گروه‌هایی مانند ویزیگوت‌ها (گوت‌های غربی) از اروپای مرکزی به شبه‌جزیره ایبری مهاجرت کردند. آن‌ها پادشاهی خود را در تولدو، اسپانیا برپا کردند و هنر و نوشتار در پادشاهی ویزیگوت در قرن ششم و هفتم شکوفا شد.

یک موضوع تکرارشونده در هنر ویزیگوت، یعنی «عقاب» نماد موجود اعلی و تجسم قدرت بود. این سنجاق‌ها اغلب به شکل جفت در گور زنان یافت می‌شوند. این پین‌ها احتمالاً برای ثابت نگه داشتن لباس زنان روی شانه‌ها استفاده می‌شدند. اواسط قرن هفتم، پادشاه ویزیگوت دستور تدوین «قانون ویزیگوت» را داد، مجموعه‌ای از قوانین که برای آن زمان پیشرو بود. زنان اجازه داشتند زمین و عنوان ارث ببرند و بتوانند ازدواج خود را ترتیب دهند. با این حال، تنها شمار کمی از نام‌های زنان قدرتمند ویزیگوت (یعنی همسران پادشاهان ویزیگوت) در منابع تاریخی شناخته شده است. اگرچه سنجاق‌های عقاب گواه این هستند که صاحب آن‌ها زن بانفوذی بوده، فقدان کاوش‌های دقیق در گورستان آلووِرا یک قرن پیش به این معناست که ممکن است هرگز ندانیم آیا این سنجاق‌ها واقعاً متعلق به یک ملکه ویزیگوت بوده‌اند یا خیر. مکنبع: عصر ایران