تیتربرتر؛ بالغ بر ۶۰ هزار اصله درخت در باغات کلاک و سرحدآباد، آرام‌آرام در حال جان دادن‌اند، بی‌آنکه صدایی از کسی بلند نمی شود.

 این مرگ خاموش، نتیجه‌ مستقیم بی‌توجهی، غفلت و گاه منفعت‌طلبی برخی‌هاست که چشم بر سبزینگی بسته‌اند.

در روزگاری که دنیا برای حفظ هر مترمربع فضای سبز می‌جنگد، ما در سکوت نظاره‌گر پرپر شدن میراث طبیعی خود هستیم؛ میراثی که نه تنها ریه های شهری‌ست، بلکه بخش بزرگی از هویت، اقتصاد و حافظه تاریخی البرز را در خود جای داده است.

اینکه چرا هیچ‌یک از نهادهای مسوول، شورا، شهرداری‌، محیط زیست و حتی دستگاه‌های نظارتی وارد میدان نمی‌شوند، پرسشی است که پاسخش را مردم، هر روز با دیدن درختانی که خشک می‌شوند و زمین‌هایی که رفته‌رفته تغییر کاربری می‌یابند، در سکوت می‌پرسند.

کلاک و سرحدآباد، تنها دو نام نیستند؛ زخمی‌اند که از ناتوانی برخی مدیران و بی‌تفاوتی دستگاه‌های ذی‌ربط سر باز کرده اند  و این تنها آغاز یک پایان است... اگر امروز نایستیم.