به گزارش تیتربرتر از مازندران، شب یلدا، یا آن‌گونه که در میان مردم مرسوم است، «شب چله»، یکی از کهن‌ترین جشن‌های ایرانی است که از دیرباز تاکنون در میان ایرانیان دارای جایگاه ویژه است. این شب، که طولانی‌ترین شب سال و آغاز فصل زمستان است، با آیین‌ها و رسوم خاصی همراه بوده و نمادی از غلبه نور بر تاریکی و گرما بر سرما به شمار می‌رود. درست است که آداب و رسوم کلی این جشن در تمام ایران به یک شکل کلی برگزار می‌شود اما هر شهر و منطقه خرده آئین‌هایی دارد که مدل جشن‌ را بر اساس فرهنگ و سنت‌های همان منطقه شکل می‌دهد و به آئین باستانیِ اصلی اضافه می‌شود.

مردم دوران کهن به دامداری و کشاورزی اشتغال داشتند و زندگی خود را بر اساس طبیعت تنظیم می‌کردند به‌طوری که تغییر فصل و کوتاهی یا بلندی شب و روز تاثیری بسزایی بر زندگی آن‌ها داشت از همین رو، اهمیت ویژه‌ای برای نور، گرما و بلندی روزها قائل بودند و آن را نیک و پسندیده می‌دانستند اما زمستان، سرما و شب‌های بلند آن خیلی خوشایند آن‌ها نبود.

در آیین مهر، آخرین شب پاییز به‌عنوان شب تولد خورشید به شمار می‌رود زمانی که ایزدمهر درست در سیاهی شبی بلند و سرد، از غاری در کوه‌های البرز پدیدار می‌شود و خورشید نورافزا را به ارمغان می‌آورد. شب چله در واقع شب تولد و ظهور خورشید محسوب می‌شود.

یک استاد دانشگاه در خصوص شب یلدا با اشاره به اینکه مردم ایران باستان عاشق روز و شادی بودند، اظهار کرد: از نگاه ایرانیان باستان شاه عادل کسی بود که برای مردمش شادی و امید بیاورد.

ناصر مهدوی افزود:  ایرانیان کهن به روشنایی و شادمانی عشق می‌ورزیدند و بر این باور بودند که حتی طولانی‌ترین شب‌ها نیز به پایان خواهد ‌رسید و دست اهریمنان از آزار و ستمگری کوتاه خواهد شد، شب یلدا گرامی‌داشت امید و سرزندگی بود و پس از قرنها هنوز چنین سنت نیکویی برایمان به یادگار مانده است.