تیتربرتر؛ سمیرا مرادی طی یادداشتی با موضوع مدیریت شهری درحوزه پسماند نوشت: در شرایط بحرانی که خطر جدی زباله ها حیات هزاران گونه موجودات زنده و انسان ها را در کره زمین در معرض مرگ تدریجی قرار داده است .آدمیان خودخواه بدون توجه به آینده و نسل آتی، صرفا نوک بینی خود را می بینند.
زباله ها (پلاستیک بطری نوشابه ،پوست پفک و چیپس ، قوطی های کنسرو) ، ته مانده مواد غذایی که با بی تفاوتی در طبیعت رها می شوند، فقط چهره زمین را آلوده و زشت نمی کنند. بلکه زباله ها حیات محیط زیست را تهدید یا دستخوش تغییر می کنند.
از دور که به شاهکارهای خلقت ، طبیعت،کوهستان ،جنگل و فضاهای سبز در شهرها نگاه می کنیم اغلب دورنمایی از آرامش دل انگیز پیش رویمان جلوه گر است و منظره های زیبای طبیعت چشمانمان را می نوازد.
اما در بطن زمین ،در دل کوهستان ،در قلب جنگل ، در میان انبوه شاخ و برگ درختان،آشکارا نبرد سخت و بی وقفه با طبیعت در جریان است. جهان ما در حال تحمل رنج پنهانی، در چنگال مرگ تدریجی دست و پنجه نرم می کند .
شوربختانه نادانی ما نسبت به پیامدهای دخالت در طبیعت، زخم کاری است! عواقب ناشی از تولید انبوه زباله به نحو وحشتناک و غیرقابل کنترل چشم انداز آینده را تیره و تار کرده است.
بسیار حائز اهمیت است که به این باور برسیم، سلامت و ادامه حیات بشر، بدون توجه به سیستم های جمع آوری و دفع مواد زباله مسیر نیست. همانگونه که سرطان آرام آرام جسم را به ورطه هلاکت می کشد؛ زباله و پسماند، زیستگاه های انسان را از درون در سکوت به مثابه موریانه نابود می کند!
بحران جدی زباله ها مرگ تدریجی زمین را رقم زده است؛بر اساس اطلاعات آماری بحران زباله از سال های گذشته شروع شده و در حال حاضر سبب نابودی ۶۰ درصد از انواع جانداران شده است. این تاسف آور است که به جز معدودی از کلانشهرها که در دفع زباله کارشناسانه عمل می کنند، در اکثر شهرها دفع زباله فاقد شیوه و سیستم علمی و فنی است. "دفن زباله" و "سوزاندن"یعنی اولین و آخرین راهکار مورد استفاده است.
البته شاید برای برخی از ساکنین شهرک ها درک این مصیبت راحت تر و عینی تر است. وقتی که حلقه دره در نزدیکی محل زندگی آنها قرار دارد، همواره نمایش رایگان فرایند دپوی پسماند، سوزاندن زباله ها و دفن آن را شاهد هستند. مثلا شهرک ابریشم در استان البرز ، روستای "کیچا"یا "کچا"که محل دپوی کوه ۱۲۰ متری زباله در دل جنگل های شمال است .بحران خیلی جدی است. دود ناشی از سوزاندن زباله ها به سوزش چشم و استنشاق گازهای مضر محدود نیست،گاهی با وزش باد بوی نامطبوع شیرابه زباله ها تا کیلومتر ها ساکنین منطقه و اطراف حلقه دره را آزرده می کند؛ آسمان شهرها را آلوده، بیماران را آسیب پذیرتر، آب های زیرزمینی را تهدید، آینده را مبهم و امنیت غذایی شهروندان به مخاطره می اندازد.
در چند سال اخیر بحران تعطیلی کارخانه های کمپوست در سکوهای بازیافت زباله در برخی شهرها به جهت مشکلات حقوقی شهرداری ها با پیمانکاران (زباله قابل بازیافت) را با مشکل مواجهه کرده است با التفات بر اینکه پرداخت هزینه های گزاف درجمع آوری زباله سبب شده درصدی از بودجه شهرداری ها به این مسئله اختصاص یابد.
البته در استان البرز سازمان پسماند شهرداری کرج در راستای کمک به کاهش زباله و تفکیک از مبدا اقدامات موثری را آغاز نموده و آموزش های شهروندی و طرح های تشویقی خوبی را به مرحله اجرا در آورده ، قابل تحسین است اما این حرکت مثبت، کافی نیست!
انسان ها در جای جای کره خاکی باید به کمک هم برای نجات زمین از محاصره زباله ها گام بردارند .چرا که یک دست صدا ندارد.علاوه بر تفکیک زباله از مبدا،باید برای کاهش عواقب تولید زباله به تولید کمپوست کمک کنند.کاری که تأثیر موثری در حفاظت از محیط زیست میگذارد اما خیلی کم به آن پرداخته شده است.
در حیاط خانه یا در تراس، محلی را برای دفن زبالههای تر و ته مانده مواد غذایی آماده کرده و اجازه داده شود این زبالهها با خاک مخلوط شوند تا پس از مدتی پوسیده شده و تبدیل به کمپوست شوند.
امروزه فعالان محیط زیست به شدت دغدغه مند آسیب جدی زباله ها به زیست جهان هستند، و بیشترین آسیب دامنگیر نسلی می شود که هنوز پا به کره خاکی نگذاشته اند.اگر قرار بود نسل آینده درکره خاکی متولد نشود ،کمتر احساس گناه می کردیم .آیا رفتار ما نسبت به آسیب کره زمین قابل توجیه است ؟! آیا دنیای بدون زباله و پسماند و صفر، دست یافتنیست یا رویایی بیش نیست ؟! آیا انسان آینده به آن دست می یابد؟!
