محمد حسین سلطانی، رئیس پیشین دفتر حافظ منافع ایران در مصر در یادداشتی نوشت: دلایل عدم پیوستن مصر به توافق عربستان و ترکیه و پاکستان با راهبرد این کشور در منطقه و سیاست حفظ توازن قدرت ارتباط دارد.
اولین علت: مصر بر خلاف ترکیه، پاکستان و عربستان با رژیم صهیونیستی همسایه است و بر اساس مفاد قرارداد ننگین کمپ دیوید نمی‌تواند همانند سه کشور مذکور به راحتی عضو پیمان های بشود که به نوعی با امنیت منطقه در ارتباط است. تصریحات نخست‌وزیر پاکستان مبنی بر اینکه این پیمان می‌تواند علیه رژیم صهیونیستی عمل کند دقیقا تحفظ مصر را تداعی می‌کند.
دومین علت: مصر ادعای رهبری جهان عرب به عنوان قدرتمندترین ارتش عربی را دارد و معتقد است امنیت منطقه با امنیت این کشور در خلیج فارس و دریای سرخ ارتباط دارد و لذا نمی‌تواند پیمانی را بپذیرد که دو عضو آن عربی نیستند.
سومین علت: قاهره نمی‌خواهد توازن قدرت سیاسی و امنیتی منطقه از جمله در ارتباط با جمهوری اسلامی ایران به‌ویژه بعد از جنگ اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه کشورمان در مسیر دیگری قرار بگیرد که با امنیت و منافع مصر در تضاد باشد و لذا قبل از جنگ ۱۲ روزه با تشکیل ناتوی عربی که برای مقابله با کشورمان بود مخالفت کرد.
چهارمین علت اینکه سه کشور عضو پیمان از تحولات آینده و طرح های رژیم صهیونیستی در منطقه که می‌تواند آنکارا، اسلام آباد و ریاض را هدف قرار دهد نگران هستند و لذا قاهره نمی‌خواهد در لیست اهداف آینده رژیم قرار داشته باشد.
پنجمین علت، اینکه مصر از مشارکت در هر گونه پیمانی که محوریت و اهداف آن نظامی و امنیتی باشد خودداری می‌کند و از تجارب گذشته از جمله جنگ‌های منطقه‌ای بهره می‌گیرد.
و ششمین علت این است که سیاست و حاکمیت مصر بیش از اینکه از عربستان تاثیر پذیری داشته باشد و تبعیت کند، در محوریت امارات متحده عربی عمل می‌کند و به خوبی از رقابت بین ریاض و ابوظبی مطلع است و به نوعی نمی‌خواهد روابط راهبردی قاهره و ابوظبی خدشه‌دار شود.
