یکتا فراهانی: یک انفجار ستاره‌ای که میلیون‌ها سال نوری از زمین فاصله دارد، سرنخی تازه درباره یکی از بزرگ‌ترین معماهای اخترشناسی ارائه کرده است؛ اینکه چگونه برخی ستارگان پس از نابودی به اجرامی با قدرتی فراتر از تصور تبدیل می‌شوند.
در قلب یک آشوب کیهانی
ستارگان عظیم در پایان عمر خود معمولاً سرنوشتی آرام ندارند. زمانی که سوخت هسته‌ای آنها به پایان می‌رسد، هسته ستاره تحت گرانش عظیم خود فرو می‌ریزد و در انفجاری به نام ابرنواختر، بخش بزرگی از مواد خود را به فضا پرتاب می‌کند.
اما در قلب این آشوب کیهانی، ممکن است جرمی کوچک‌تر از یک شهر اما با جرمی چند برابر خورشید شکل بگیرد: یک ستاره نوترونی.
اکنون رصدهای جدید اخترشناسان، اطلاعات تازه‌ای درباره لحظه تولد این اجرام اسرارآمیز ارائه کرده است؛ یافته‌ای که می‌تواند به درک بهتر انفجارهای ستاره‌ای و تکامل ستارگان کمک کند.
بیشتر بخوانید :
-
شگفتی «سیاره صورتی» با جیمز وب؛ کشف ابرهای نمکی در دمای ۲۹۰ درجه!
-
غبار ستاره‌ای چه چیزی در مورد منظومه شمسی به ما می‌گوید؟
ستاره‌ای کوچک با قدرتی کیهانی؟
مگنتارها نوعی ستاره نوترونی هستند که پس از فروپاشی هسته یک ستاره بسیار پرجرم شکل می‌گیرند. وقتی یک ستاره عظیم منفجر می‌شود، اگر هسته باقی‌مانده جرم مناسبی داشته باشد، ماده آن تا حد بسیار زیادی فشرده می‌شود. نتیجه، جسمی بسیار کوچک اما فوق‌العاده چگال است.
برای مقایسه، یک ستاره نوترونی می‌تواند جرمی بیشتر از خورشید داشته باشد، اما قطر آن تنها حدود چند ده کیلومتر باشد.
در مگنتارها، علاوه بر این چگالی حیرت‌انگیز، میدان مغناطیسی نیز به سطحی خارق‌العاده می‌رسد؛ میلیاردها تا تریلیون‌ها برابر قوی‌تر از میدان مغناطیسی زمین.
داستانی جدید در کیهان
یکی از شگفتی‌های جهان این است که پایان یک جرم آسمانی می‌تواند آغاز شکل‌گیری پدیده‌ای جدید باشد. ستارگان عظیم پس از مرگ، عناصر سنگینی را که در طول عمر خود ساخته‌اند به فضا بازمی‌گردانند؛ عناصری که بعدها در شکل‌گیری سیارات و ساختارهای کیهانی نقش دارند.
در همین حال، هسته فروپاشیده آنها می‌تواند به اجرامی مانند ستاره‌های نوترونی و مگنتارها تبدیل شود؛ اجرامی که همچنان یکی از مرموزترین بخش‌های جهان هستند.
