فردین قریشی فعال رسانه در تلگرام نوشت:

در مورد لبنان و حزب الله مسأله اصلی صرفاً حمایت از یک متحد نیست، بلکه مسئله مهم عبارت از «اعتبار تعهدات» است. در ادبیات روابط بین‌الملل، اعتبار، سنگ‌بنای بازدارندگی محسوب می‌شود. اگر ایران در این بزنگاه دچار تزلزل شود، پیام آن فراتر از لبنان خواهد رفت و کل شبکه متحدین منطقه‌ای را تحت تأثیر قرار خواهد داد.

هزینه رهاسازی متحد در لحظه بحران، به‌مراتب بیشتر از هزینه حمایت از اوست؛ چراکه این اقدام، نه‌تنها بازدارندگی را تضعیف می‌کند، بلکه رقبا را به آزمودن بیشتر خطوط قرمز ترغیب خواهد کرد.

تصور اینکه می‌توان با عقب‌نشینی در میدان، در میز مذاکره از جمله در گفت‌وگوهای اسلام‌آباد، دستاورد کسب کرد، با منطق قدرت همخوانی ندارد. در واقع، وزن دیپلماسی، تابعی از وزن میدان است. عقب‌نشینی از حمایت حزب‌الله، نه‌تنها امتیازی در مذاکره ایجاد نخواهد کرد، بلکه به تضعیف موقعیت چانه‌ زنی ایران می‌انجامد و طرف مقابل را به افزایش مطالبات ترغیب می‌ کند. نتیجه چنین رویکردی، چیزی جز شکست راهبردی و کاهش اعتبار در میان متحدین و افکار عمومی حامی نخواهد بود.

در چنین شرایطی، سیاست اعلامی باید با سیگنال‌های جدی و حتی پرریسک همراه شود. ارسال یک پیام قاطع به ایالات متحده به‌عنوان بازیگر کلیدی در تنظیم رفتار اسرائیل می‌تواند در قالب یک اولتیماتوم محرمانه راهبردی تعریف شود؛ پیامی که هدف آن، افزایش اعتبار تهدید و تغییر محاسبات طرف مقابل باشد.

ارزیابی این است که دشمن تسلیم اولتیماتوم خواهد شد. اما اگر نشد، باید قاطعانه به اجرای آن دست گشود. چرا که مذاکره با رویکرد چشم‌پوشی از اصول اساسی و خطوط قرمز، به نظر می‌رسد عاقبتی مشابه و یا به مراتب وخیم‌تر از مذاکرات مسقط و ژنو در پی دارد.