محمد ملایی فعال رسانه در تلگرام نوشت:
این روزها همه مردم ایران شاعر شدند. همه پیامبرند. همه جبرئیل‌اند. همه ایران شدند. همه بوشهر هستند. همه تهران، همه خرمشهر شدند.
بلاءِ حَسَن ویژگی اش این است. از دنیا و ما فی‌ها کَنده شدیم. رها شدیم. نه گرانی می‌فهمیم. نه سختی، نه سرما و نه داغ عزیزان مان را. دوست داریم خون ما ریخته شود. در راه همدیگر. در راه خدا، در راه بوشهر، در راه اصفهان. این چه صحنه‌ای است که کسی از مرگ نمی‌ترسد و آن را در آغوش می‌کشد؟ چه اتفاقی افتاده که بوشهر را خدا می‌بینند؟ در اصفهان و خارک، خدا را حس می‌کنند؟ عجب تجلی‌ای کرده خداوند متعال در تار و پودِ این تکه خاک و مردمانش.
از تاریخ جدا شدیم. به عرش خدا رسیدیم. آن قدر گفتیم «الهی هب لی کمال الانقطاع الیک» که اکنون حجاب‌های نور را دریده‌ایم و ارواح ما به «عِزّ قدس» الله معلّق شده. وحدت وجود را نفی می‌کردند. ادلّ دلیل علی شیء وقوعه. همه یکی شدیم و یکی، همه شد. غیر خدا را نمی‌بینیم. نه به فکر آینده‌ایم نه به فکر قیمت دلار و اجاره خانه. رها و رها و رها.
بچه‌های میناب این کار را با ما کرد. خون رهبر شهید این اتفاق را رقم زد. ثانیه ثانیه این لحظات، همسازِ لحظاتِ بدر و خندق است. گویی حمزه سید الشهدا دارد برای ما شمشیر می‌زند. ذوالفقار علی را می‌بینم که بر فرق مرحب می‌کوبد. دعای صدیقه اطهر را حس می‌کنیم. صدایش را می‌شنویم که می‌گوید خدایا شیعه مرتضی علی را ...
صوت پیامبر ص را می‌شنویم که دارد زمزمه می‌کند:
نادِ علیا مظهر العجائب؛ تجده عوناً لک فی النوائب کل هم و کل غم سینجلی بعظمتک یا الله بنبوتک یا محمد و بولایتک یا علی و یا علی و یا علی
گرمای دست صاحب العصر و الزمان را در پشت لانچرها احساس می‌کنیم.
ذره ذره این مکان و فضا و هوا و درختان و انسان‌ها در جغرافیای ایران، ملکوتی شده‌اند. فرشته‌ها میان ما در رفت و آمدند. آنها را حس می‌کنی؟
محال است این جنگ بر وفق مراد شیطان جلو برود. اگر ذوالفقار علی در دست صاحب الزمان است و اگر دعای صدیقه اطهر، پشت سرمان، و اگر در سراسر وجودمان، خدا حضور دارد، شکست ما محال است. ابلیس، مستقیم در خورشید خیره شده و حرارت و سوز و گدازِ ما او را قطعاً کور می‌کند.
