تیتربرتر: آفرودرها که در اصطلاح به خودشان “دو دیفرانسیل سوار” می‌گویند عاشق ماجراجویی در خارج از جاده هستند. خارج از جاده، بیراهه یا آفرود اصطلاحی است که برای توصیف رانندگی در زمینی غیر از خیابان و بزرگراه و جاده معمول به کار می‌رود. از جمله مزارع، کنار رودخانه‌ها، باتلاق‌های گل آلود، تپه‌های ماسه‌ای، سواحل، کوهستان‌ها و مواردی از این دست.

آفرودرها یک قانون نانوشته دارند و معتقدند وقتی همه در حال لذت بردن از مناظر طبیعی و گشت و گذار هستند، یک دو دیفرانسیل سوار واقعی باید مشغول چالش در جاده های سنگلاخی باشد یا در گاراژ مشغول ارتقای ماشین خود باشد.

بهترین خودروها برای آفرود را از جنبه‌های مختلف :

•  جیپ Wrangler: بهترین خودروی با امکانات فوق العاده برای آفرود
• Land Rover Range Rover: لوکس‌ترین خودرو برای آفرود
• رام ۱۵۰۰ Rebel: بهترین کامیون وانت برای آفرود
• Toyota 4Runner Most: قابل اعتمادترین خودرو برای آفرود
• Nissan Armada: بهترین خودروی خانوادگی برای آفرود

بهترین خودروهای آفرود در ایران

اگر اهل سفرهای دسته جمعی بوده و به دنبال گزینه‌های مناسبی برای این امر هستید پیشنهاد می‌شود که شورولت سیلورادو تریل باس، جی ام سی سیرا هوی دیوتی AT4، مرسدس بنز G550 و تویوتا لندکروزر، تویوتا فور رانر و پاژن مدل‌های مناسبی برای این کار هستند.

ویژگی های خودرو آفرود

خودرویی که برای سفرهای آفرود و مسیرهای صعب العبور انتخاب می کنیم باید دارای ویژگی های زیر باشد:

داشتن ارتفاع زیاد : در سفرهای آفرود و مسیرهای صعب العبور برای اینکه زیر خودرو به زمین اصابت نکند و بدون مشکل از مسیر رد شود باید ارتفاع خودرو تا حد امکان بالا برده شود.

داشتن تایرهای مخصوص آفرود : تایر آفرود باید مناسب سفرهای آفرود باشد،تایرآفرود نباید زیاد پهن باشد که در گل و لایی گیر کند و مانع حرکت خودرو شود و نه زیاد نازک باشد که باز هم مناسب سفرهای آفرود نیست

داشتن موتور پرقدرت :هرچه حجم موتور بیشترباشد موتورقدرت زیادی خواهد داشت اگرچه مصرف سوختش بالا میرود ولی کسی که اهل آفرود هست نباید به این چیزها فکر کند.

"بیشتر بخوانید"

معرفی قویترین و سریعترین خودروهای آفرود 2022

مهم‌ترین تکنیک‌های رانندگی آفرود

داشتن استنورکل : استنورکل همان بینی موتور خودرو هست که به هواکش زیر کاپوت وصل شده و تا سقف ادامه می یابد تا در صورت گیر کردن خودرو داخل آب موتور هوای آزاد را بیرون آب دمیده و خاموش نشود.

داشتن وینچ : در صورت گیر کردن خودرو در گل ولایی از وینچ استفاده می شود،وینچ در جلو خودرو و روی سپرجلو نصب می شود.

دیف لوک : همان قفل دیفرانسیل است که در صورت معلق ماندن یکی از تایرها با فعال نمودن این سیستم چرخ ها با هم درگیر شده و خودرو به راه می افتد و از همه مهتر راننده آفرود باید بسیار با تجربه ، قوی وریسک پذیر باشد تا بتواند به راحتی از مسیرهای سخت و صعب العبور سفرهای آفرود بگذردو با مشکلی روبه رو نشود.

کنترل سرعت در سرازیری: کنترل سرعت در سرازیری که در بسیاری از خودروهای با نام DAC شناخته می‌شود، یکی دیگر از مهم‌ترین آپشن‌های ماشین‌های آفرودی است. اگر تجربه پایین‌آمدن از تپه با خودروهای آفرودی را داشته باشید، به‌خوبی می‌دانید که کنترل سرعت چه اهمیتی دارد. سُرخوردن خودرو یا منحرف‌شدن آن در شیب‌های تند، به‌راحتی می‌تواند منجر به فاجعه شود.

قفل دیفرانسیل:  یکی دیگر از مهم‌ترین آپشن‌های ماشین‌های آفرودی است که برخلاف امکانات بالا، در اکثر خودروهای بی‌راهه‌نورد، حتی خودروهای آفرودی ارزان‌قیمت نیز دیده می‌شود. ویژگی و کار اصلی دیفرانسیل، این است که گشتاور را به‌ صورت نامساوی بین چرخ‌ها تقسیم کند تا امکان عبور راحت‌تر از پیچ‌ها فراهم شود؛ اما این ویژگی در آفرود، می‌تواند به کابوس راننده تبدیل شود. برای مثال، اگر یک چرخ در گل گیر کند و چرخ دیگر در هوا معلق باشد، گیربکس به ‌صورت پیش‌فرض، گشتاور بیشتر را برای چرخ آزاد ارسال می‌کند. این کار تا جایی ادامه می‌یابد که تقریباً هیچ گشتاوری به چرخ گیرکرده منتقل نشود. به‌این‌ترتیب، عملاً خودرو قادر به خروج از شرایط سخت نخواهد بود.

قفل دیفرانسیل، آپشنی است که این مشکل را حل می‌کند. با فعال‌سازی قفل دیفرانسیل، قدرت موتور بین چرخ‌ها به طور مساوی تقسیم می‌شود و قدرت آفرود در گل‌ولای یا مسیرهای شنی را افزایش می‌دهد. در اکثر موارد، قفل دیفرانسیل تنها آپشن خودروهای آفرودی ارزان‌قیمت به‌ حساب می‌آید. اکثر خودروهای آفرودی، از پاژن و جیپ‌های قدیمی گرفته تا جدیدترین‌ها مانند اف جی کروز و تویوتا پرادو، به این ویژگی مجهز هستند.

چهارچرخ‌فعال: فعال‌بودن همه چرخ‌ها، یکی از ضروری‌ترین آپشن‌های ماشین‌های آفرودی است. وجود آن در خودروی آفرودی، برای عبور از چالش‌های مختلف در مسیرهای صعب‌العبور الزامی خواهد بود. مهم‌ترین ویژگی فعال‌بودن همه چرخ‌ها، این است که کشش تا حد زیادی افزایش پیدا می‌کند؛ یعنی در مسیرهای ناهموار، پوشیده از گل‌ولای، شنی و برفی، خودرو  بدون مشکل به راه خود ادامه خواهد داد.

انتقال نیروی موتور به هر چهار چرخ خودرو، باعث می‌شود تا اتومبیل در مسیرهایی با شیب زیاد نیز نسبت به سایر خودروهای آفرودی توانایی‌های بسیار بیشتری داشته باشد. در ایران، خودروهای چهارچرخ‌فعال را با نام جفت‌دیفرانسیل یا 4×4 می‌شناسند. 

دنده کمکی : دنده کمکی یکی از مهم‌ترین آپشن‌های ماشین‌های آفرودی خصوصاً خودروهای آفرودی قدیمی است. دنده یا گیربکس کمکی به راننده کمک می‌کند تا قدرت منتقل‌شده به چرخ‌ها را کنترل کند. برای کنترل گیربکس کمکی، معمولاً یک دسته دنده اضافه در کنار دنده اصلی یا چند کلید کنترلی الکتریکی روی داشبورد در نظر می‌گیرند. چهار حالت N (خلاص)، 2H (یک محور سبک)، 4H (دو محور سبک) و 4L (دو محور سنگین) برای دنده کمکی در نظر گرفته شده است.

حالت 2H، مناسب شرایط عادی و حرکت در خیابان‌های شهری یا جاده‌های بین‌شهری است. در این حالت، نیروی موتور تنها به دو چرخ (معمولاً عقب) منتقل می‌شود. هنگام نیاز به کشش بیشتر و در آفرودهای معمولی، از دنده کمکی سبک 4H استفاده می‌شود که در آن، قدرت موتور به هر 4 چرخ منتقل خواهد شد. در آفرودهای سنگین که نیاز زیادی به کشش وجود دارد، از دنده کمکی 4L استفاده می‌شود. با قراردادن دنده کمکی در این حالت که به دنده کمکی سنگین نیز معروف است، کشش خودرو به بیش‌ترین حد می‌رسد و امکان خروج از موانع فراهم خواهد شد.