به گزارش تیتربرتر؛ دراین بین تنها کسانی که باکمترین درآمد، باعشق و باتمام وجود به کارخودشون ادامه میدادن و هدفشون ساختن جامعه بهتر و افراد سالم تر در جامعه بوده، مربیان ورزشی بودند .
اما امروز و در شرایطی که این ویروس تمام دنیا را در برگرفته و دولت و مسئولان برای هرشغلی که در جامعه وجود دارد تدابیری می اندیشند ، ولی به عنوان یک مربی متوجه میشیم که در این سرزمین بی ارزشترین شغل همین مربی گری هستش چون حتی به اندازه دزدها و قاچاقچی های موادمخدری که نکند در زندان ها دچار کرونا شوند و اینگونه آزاد شدند تا بار دیگر سر کارهای شریفشان بازگردند، در ذهن مردم و مسئولان این سرزمین جایگاهی نداریم!
تا امروز حتی یکبار حرفی ازما زده نشده که اصلاً چنین کسانی وجود دارند یا نه؟
درحالی که اولین مکان هایی که تعطیل شدند؛باشگاه های ورزشی بودند و آخرین مکان هایی هم که بازگشایی خواهندشد همین باشگاه های ورزشی هستند.
اما دریغ از یک سخن و دریغ ازیک حرکت مسئولان، جهت تامین زندگی این قشر زحمتکش که همیشه باکمترین درآمد و بابیشترین عشق خود را وقف جامعه ای سالم نموده اند.
امیدوارم این گفتار به گوش مسئولان کشوری و بالاخص وزارت ورزش وجوانان برسد تا شاید دربدترین شرایط زندگی این عزیزان و خانواده هایشان چاره ای بیاندیشند و راهی جهت بهبود معیشت و رفاه این عزیزان بگشایند.
(درد دل یکی ازهفتصدهزارمربی ورزشی شاغل در ایران)
نویسنده: محمدحسین قنبر پور
