جنگ دوازده‌روزه برای البرز نه با تیتر خبر شروع شد و نه با آژیر قرمز ، بلکه با لحظه‌ای آغاز شد که آسمان آن‌قدر پایین آمد که ترس، نفسِ شهر را برید و فهمیدیم دیگر فاصله‌ای میان ما و جنگ نمانده است.
حمله وحشیانه اسرائیل به سپاه امام حسن مجتبی(ع) البرز فقط اصابت چند موشک نبود؛ زخمی بود که به حافظه جمعی نشست.
در آن روز غم انگیز و خونین، مرگ انتخاب نکرد.مسوول، نیروی جهادی، خادم و شهروند عادی کنار هم رفتند. گوشی‌هایی با پیام‌های ناتمام رها ماند. خانه‌هایی با درهای نیمه‌باز و سکوتی که از انفجار سنگین‌تر بود.
در میان شهدا، رمضانعلی چوبداری مسوول روابط عمومی سپاه امام حسن مجتبی(ع) البرز، مردی رسانه‌ای و خوشنام در میان همکاران و خبرنگاران به آسمان پر کشید. او سه فرزند داشت. همان شب، دختری به دنیا آمد که هرگز پدرش را ندید. کودکی که زندگی را با قاب عکس آغاز کرد، نه آغوش گرم و مهربان پدر ...
فرزندان دیگر این شهید بزرگوار حالا پدر را از روایت‌ها می‌شناسند؛ از احترام همکارانش و خاطره‌هایی که نیمه‌تمام ماند.
مرتضی جمالی، فرمانده پایگاه بسیج ۳۱۳ دستواره فردیس، مردی خوشنام، خیراندیش و کاردان پدر دو پسر. از آن آدم‌هایی که ستون محله‌اند، بی‌سروصدا اما مؤثر. رفتنش، فقط یک فقدان سازمانی نبود،یک خلأ انسانی بود.
در کنار این نام‌ها، خادمان دیگری هم شهید شدند از جمله داوود زندیه،محمد روشن‌دل،مصطفی معمر،شهیده فاطمه صالحی،سردار سرتیپ پاسدار مجتبی کرمی،سردار اکبر عنایتی و دیگر نیروهای پرتلاش و متعهد ، انقلابی ، مردانی از جنس خدمت و دهها شهیدی که شاید کمتر دیده شدند، اما بار ایستادگی این شهر را بر دوش داشتند.
بعد از انفجار، البرز دو نیمه شد: آن‌هایی که دویدند و آن‌هایی که خشکشـان زد. مادری که اسم پسرش را صدا می‌زد. کودکی که فهمید ترس، فقط کابوس نیست. جنگ از خبر عبور کرد و وارد خانه‌ها شد.
با این‌همه، زندگی متوقف نشد. شهر، آهسته و زخم‌دار، اما جلو رفت. زنانی اشک‌شان را شب‌ها خرج کردند تا روز، خانه بایستد. مردانی با گلوی فشرده سر کار رفتند. جوان‌هایی فهمیدند شجاعت فقط جلو رفتن نیست، ماندن و ساختن هم هست.
حضور گسترده و با غیرت مردم شریف البرز در مراسم تشییع و تدفین شهدای جنگ دوازده‌روزه خود داستان دیگری بود. خیابان‌ها، میادین و کوچه‌ها از مملو از مردمی نجیب بود که نه از سر اجبار، بلکه از سر عشق به وطن و وفاداری به خانواده شهدا آمده بودند.
این حرکت، پیام صریحی به استکبار جهانی و صهیونیست‌ها داشت: مردم ایران دست از وطن و نظام برنمی‌دارند و اجازه نمی‌دهند خون شهدا پایمال شود.مادری که کودک خود را در دست گرفته بود، جوانی با سر خمیده و احترام، پیرمردی با عصا کنار تابوت هایی که پیکرهای مطهر بر اثر اصابت موشک و انفجار تکه تکه شده بودند همه نشان دادند مقاومت فقط اسلحه نیست، ایمان و تعهد به ارزش‌های مشترک هم می‌تواند کوه بسازد و راه شهدا را ادامه دهد.
اکنون با به حرکت درآمدن قلم‌ها، زندگی مسیر خودش را ادامه می‌دهد. نوشتن، شکل دیگری از ایستادن است. این روایت‌ها فقط بازگویی روزهای تلخ جنگ نیست. تلاش و گام‌های استوار در راستای زنده نگه‌داشتن نام شهدا است. برای اینکه جای خالی و رشادت های پدران، برادران و جوانان این مرز و بوم فراموش نشود و راه آن‌ها در لابه‌لای کلمات امتداد پیدا کند.
امروز قلم‌ها به حرکت درآمده‌اند تا بگویند جنگ تمام شده، اما مسوولیت ما نه تا بگویند امنیت، حاصل فراموشی نیست بلکه نتیجه یادآوری است و هر روایت، سنگی در مسیر ادامه راه است.
البرز بعد از آن دوازده روز، زخمی‌تر شد، اما کوچک‌تر نشد.شهدا رفتند، اما راه‌شان روی زمین در شهر، در زندگی و در قلم ما ادامه دارد و ما تا وقتی روایت می‌کنیم، ایستاده‌ایم.