تیتربرتر؛ عرفان ابراهیمی (زاده ۱۱ مرداد ۱۳۶۷) بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون است. وی بازیگری را سال ۱۳۸۷ از سریال «وضعیت سفید» به کارگردانی حمید نعمتالله آغاز کرد. در کارنامه بازیگری او در تلویزیون سریالهای «آنام» و «گاندو» (هر دو به کارگردانی جواد افشار) دیده میشود.
او در سال ۱۳۹۹ و در سی و نهمین دوره جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم سینمایی «مامان» کاندید بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد
فیلمشناسی عرفان ابراهیمی
سینما
- ۱۳۹۱ - پگاه و پیکر (تلهفیلم)
- ۱۳۹۳ - مزار شریف (فیلم)
- ۱۳۹۳ - تگرگ و آفتاب
- ۱۳۹۶ - کلمبوس
- ۱۳۹۸ - بازی دونفره
- ۱۳۹۹ - مامان
- ۱۳۹۹ - در جهنم باران نمیبارد
تلویزیون
- ۱۳۸۶ - همه ی بچه های من ( مرضیه برومند )
- ۱۳۸۷ - وضعیت سفید (حمید نعمت الله)
- ۱۳۹۰ - تا ثریا ( سیروس مقدم )
- ۱۳۹۶ - آنام (جواد افشار)
- ۱۳۹٨ - گاندو (جواد افشار)
- ١۴٠٠ - حورا (رضا کمالی)
- آب پریا
نمایش خانگی
- ١۴٠٠ - آنها (مهدی آقاجانی)
- ١٣٩٨ - خوابزده (سیروس مقدم)
تئاتر
جوایز و افتخارات عرفان ابراهیمی
- نامزد سیمرغ بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در سیونهمین دوره جشنواره فیلم فجر
معرفی فیلم بدون قرار قبلی
بدون قرار قبلی فیلمی به کارگردانی بهروز شعیبی محصول سال ۱۴۰۰ میباشد. بدون قرار قبلی ششمین فیلم سینمایی بهروز شعیبی در مقام کارگردان است که فیلمنامه آن توسط فرهاد توحیدی و مهدی تراببیگی با نگاهی به یکی از داستانهای مصطفی مستور نوشته شدهاست.
خلاصه داستان بدون قرار قبلی
داستان فیلم در مورد دختری به نام یاسمن است که پس از سالها به دلیل مرگ پدرش به ایران بازگشته است. پسر او دچار اوتیسم است و این مسئله، سفر را برایش دشوار میکند. یاسمین شناختی از پدرش ندارد و بیش از آن میراثی که پدر برایش گذاشتهاست باعث تعجب او میشود. اقامت کوتاه او در زادگاه پدر و دیدار با کسانی که پدرش را میشناسند او را به درک تازهای از انسان و مفهوم مرگ میرساند
مطالب مرتبط:
نقد فیلم بدون قرار قبلی از نگاه منتقدین
- فریدون جیرانی
«ساختن فیلمی که قرار است اعتقادات را بدون شعار منتقل کند، سخت است. در دورانی که برخی میخواهند نسبت به هر فیلمی که نگاه اعتقادی دارد، جبههبندی داشته باشند، ساختن این فیلمها کار خیلی سختی است و شعیبی از پس این کار سخت برآمده است.»
- محمدحسین قلی پور
«با وجود اینکه بهروز شعیبی نویسندگی آثارش را برعهده نداشته و وظیفه خود را بیان بصری مفاهیم میداند، باید او را یکی از کارگردانهای بیادعا، اما دارای سبک کاری برشمرد. چراکه ویژگی و موتیفهای مشترکی در آثارش قابل شناسایی و دنبال کردن است. روایتهایی از الگوی شاه پیرنگ و سفر قهرمان، بهرهگیری دقیق از دکوپاژ برای ارائه بصری، توجه به مضامین انسانی، عمق بخشی به مفاهیم، شخصیتپردازی دقیق و پرداخت سینمایی را میتوان از ویژگیهای مشترک آثار شعیبی برشمرد. البته این ویژگیها در تمامی آثار ایشان به یک میزان نقش آفرینی نکرده است. به کارگیری این ویژگیها در فیلم «بدون قرار قبلی» نسبت به سایر آثار شعیبی به مرز پختگی رسیده است.
بدون قرار قبلی به یمن اقتباس از کتاب «بهترین شکل ممکن» و فیلمنامه فرهاد توحیدی و مهدی تراب بیگی نیمی از راه شخصیتپردازی را پیش از ساخت فیلم پیموده است و کارگردانی شعیبی مسیر تکامل آن را هموار نموده است. بهرهگیری از کهن الگوی سفر قهرمان مانند سایر آثار شعیبی فیلم را در مسیر خلق قهرمانی بدیع قرار داده است که به سختی میتوان نمونه مشابهی از آن را در سینمای ایران به یاد آورد. قهرمانی که در ابتدا بیننده را به یاد شخصیتهای دم دستی آثار تلوزیونی میاندازد؛ اما رفته رفته بر عمق آن افزوده میشود و در پایان از او یاسمینی میسازد که تا ساعتها پس از تماشای فیلم با بیننده همراه میشود.»
- علی بحرینی
«به نظرم «بدون قرار قبلی» دومین فیلم خوب کارنامه فیلمسازی بهروز شعیبی است. من همچنان «دهلیز» را بیشتر از تمام فیلمهای او دوست دارم؛ اما بدون قرار قبلی را بسیار جلوتر از بقیه آثار شعیبی میدانم. نگاهش به مفهوم وطن را در این فیلم تحسین میکنم؛ اما افسوس که بدون قرار قبلی هم مثل اغلب ساختههای شعیبی از عنصر کمخونی رنج میبرد. بازی مصطفی زمانی را باید نماینده حال و هوای بدون قرار قبلی بدانیم، راکد، یخ و احتمالا مبتنیبر این فرضیه که ساختن فیلم گرم باج دادن به مخاطب است. البته در بدون قرار قبلی بازی پگاه آهنگرانی حکایت دیگری دارد. چه خوب که شعیبی نخواسته با کاراکتر یاسمین رفتاری اتو کشیده داشته باشد.»
- مجید اسلامی
«فیلم بیش از آن که تماشاگرش را درگیر «بعد چه میشود؟» کند، او را درگیر حس صحنهها میکند، نتیجه اینکه اگر در کلیت قضاوتی کنیم، ممکن است سربلند بیرون نیاید؛ ولی خود فیلم زیباست و آدم را قانع میکند. بد نیست گهگاه لا به لای فیلمهای تلخ و سیاه با تصویری شیرینی و دلنشین مواجه شویم.»
- رضا صائمی
«بدون قرار قبلی قصه شخصیت محوری است که روایت سفری از آفاق به انفس را به تصویر میکشد و به واسطه این روایت مخاطب را هم به سفری درونی دعوت میکند. این دعوت و سفر البته صرفا یک تجربه وجودی نیست؛ بلکه دامنه آن به سرزمین و فرهنگ و سنتهای بومی و ملی هم گسترش مییابد. یاسمین از آلمان به ایران میآید تا در خاکسپاری پدری که ۳۰ سال او را ندیده است، حضور یابد و به وصیتش عمل کند. اما این نه بازگشت به پدر که به خانه پدری، وطن و میهن است. نشانههایی که فیلمساز از فرهنگ و تمدن ایران با مولفههای ملی و مذهبی میگذارد، تأکیدی نمادین بر همین دعوت است. دعوت به بازگشت به خویشتن. یاسمن در این سفر سه مکان و جغرافیا را تجربه میکند.
از برلین به تهران و از تهران به مشهد. او وقتی به مشهد میرسید، گویی به تجربهای شهودی دست مییابد و نوعی رهایی درونی و رستگاری را تجربه میکند. از حال بد به حال خوب میرسد؛ حتی حال فرزند اوتیسمش هم بهتر میشود. بدون قرار قبلی را باید فیلم مکاشفهای و جستجوگرانه دانست که در این جستجو بیش از هویت خانوادگی هویت فردی یاسمن است که تطهیر میشود و تغییر میکند. حتی بار دیگر عشق را هم تجربه میکند و از رنج تنهایی رها میشود. درواقع بدون قرار قبلی یک فیلم سفرنامهای است که از سفر در آفاق به سفر در انفس میرسد.»
- هوشنگ گلمکانی
«هیچ پیش داروی درباره «بدون قرار قبلی» نداشتم. به نظرم یک فیلم دلپذیر است، بدون اینکه تکان دهنده و فوقالعاده باشد. در مجموع نظرم مثبت است. در ابتدا انگار یک فیلم توریستی است؛ اما به تدریج که جلو میرویم، فیلم گرمتر میشود.»
- کمال پورکاوه
«بدون قرار قبلی ساخته بهروز شعیبی یکی از گل درشتترین آثار به نمایش درآمده در جشنواره چهلم فجر است که برای نشر معانی مورد نظر فیلمساز چنان مسیر سطحی و کلیشهای را انتخاب میکند که بیشتر لحظات فیلم را به یک وله یا میان برنامه تبلیغاتی مبدل ساخته است. فرهاد توحیدی به عنوان فیلمنامهنویس که بیاعتنا به اصولی، چون شخصیتپردازی و روابط علت و معلولی همواره انگیزههای لازم کاراکترهایش را برای هر کنش و واکنشی نادیده میگیرد، بهترین انتخاب ممکن برای سقوط هر پروژه به دام سطحینگری به نظر میرسد.
بدون قرار قبلی در ادامه همان سیاست شکست خورده تولید آثار به اصطلاح معناگرا با چاشنی نفی مهاجرت و درک زیباییهای وطن نشان میدهد تولید آثاری که قرار است تصویرساز تحول درونی شخصیتها روی پرده سینما باشد، ایده جذابی است که بیش از هر چیز به تعمق و تفکر در لایههای ذهنی و درونی شخصیتها وابستگی پیدا میکند. در این مسیر هرگونه سطحینگری میتواند اثر تولید را تا حد گفتگوهای روزمره درون تاکسی و اتوبوس تقلیل بدهد. اتفاق تاسفباری که با بیحوصلگی نویسندههای فیلمنامه برای بدون قرار قبلی نیز افتاده است.»
آنچه دیگران می خوانند:
گردآورنده: مریم بالوی فیلی