(( چهره مرد هنرمند در جوانی )) برداشتی آزاد از رمانی با همین نام به نویسندگی جیمز جویس می باشد که کارگردان سعی کرده است 5 فصل از این رمان را در فضایی کاملا ساده و مینیمال به روی صحنه بیاورد و انصافا هم در کار خود خوش درخشیده است . از قول مصطفی هرآیینی ، کارگردان این نمایش ، بیش از 60 صحنه و 24 نقش در این نمایش وجود دارد که توسط 2 نفر به اجرا در می آید . این نماش هر شب در آذر و دی سال 98 در سالن صنوبر پردیس شهرزاد ساعت 18 به روی صحنه می رود و با استقبال خوب مخاطبان نیز مواجه شده است .
آشنایی با عوامل نمایش :
نویسنده ، طراح و کارگردان : مصطفی هرآیینی
بازیگران : ایمان صیاد برهانی – محمد برهمنی
مجری طرح : روح الله زندی
موسیقی : محسن اعتماد سعید
خلاصه نمایش :
این نمایش روایتگر زندگی نامه و یا اتوبیوگرافی شخصیتی به نام استیون ددالوس از 2 سالگی تا 20 سالگی می باشد که مشغولیات ذهنی او و اعتقادات مذهبی او را دنبال کرده و در نهایت به یک بلوغ فکری و فلسفه ایدئولوژیک از زندگی می رسد . به عقیده بسیاری از مردم ، رمان چهره مرد هنرمند در جوانی زندگینامه خود جیمز جویس نویسنده کتاب می باشد .
پیش درآمد :
قبل از این که درباره این نمایش صحبت کنم ، دوست داشتم از ذوق زدگی نویسنده برای وجود استعدادهای ناب بازیگری و حتی کارگردانی در تئاتر حرف بزنم و افسوس بخورم که چرا جای این بازیگران در دنیای سینما خالیست .
بازیگرانی همچون ایمان صیاد برهانی و محمد برهمنی که تا به حال اجرای ضعیف به روی صحنه نیاورده اند و همچنین کارگردانی خوب همچون مصطفی هرآیینی و البته خود محمد برهمنی جای این سوال را باقی میگذارد که تا چه زمانی باید شاهد باندبازی ، دلال بازی و فروش و گیشه باشیم تا ستاره هایی همچون عوامل این نمایش را به راحتی از دست بدهیم و روشنایی نبوغ و استعداد آنها رو به افول و خاموشی برود؟
نقد نمایش :
به دلیل پیچیدگی کلامی و محتوایی رمان جیمز جویس ، کارگردان با استفاده از نمایشی صامت و بدون استفاده از دیالوگ همراه با صحنه و دکور کاملا ساده و تک نوازی موسیقی سعی در ایجاد فضای مینیمال و ساده دارد که انصافا به حق در کار خود موفق بوده است و شاید اگر این مهم انجام نمیشد می توانست فضای کسالت آوری را برای مخاطب رقم بزند .
دوبازیگر این نمایش با اجرای فوق العاده خود و هماهنگی بسیار عالی در حرکات به فهم آسان نمایش کمک شایانی کردند . تک نوازی موسیقی با ساز گیتار که در صحنه های مختلف ، آهنگ و حالت مخصوص به آن صحنه را به خود میگرفت نیز در ساده فهم کردن نمایش کمک شایانی کرد و کارگردان را به هدف خود رساند . اما مهمترین ویژگی و شاخصه نمایش را باید خلاقیت موجود در آن دانست .
جایی که شخصیتها و نقشهای مختلف در صحنه های مختلف تنها توسط 2 بازیگر و آن هم بدون رد و بدل کردن کوچکترین دیالوگ و مونولوگ شما را به اعماق ذهنی و فکری شخصیت اول نمایش برده و با تمام وجود احساسات و تفکرات او را در خصوص زندگی درک میکنید .
استفاده از جملات کوتاه بر روی کاغذ برای توضیح بعضی صحنه ها بسیار به کمک نمایش آمده و علاوه بر ایجاد فضای کمیک ، به بیان دقیقتر موقعیتها نیز می پردازد و شما را به یاد فیلمهای کلاسیک کمدینهایی چون باستر کیتون ، چارلی چاپلین و هارولد لوید می اندازد تا از این جهت هم لذت وافری نصیب شما گردد . استفاده از فضای سیال ذهن و بازگشت زدن برخی صحنه ها به گذشته به قدری جذاب و دقیق توسط دو بازیگر اجرا میشد که گویی فیلم سینمایی زنده ای را برای شما در حال اجرا می باشند و کنترل ویدئو در دستان شماست و شمایید که با آنها بازی کرده و آنها را جلو و عقب می کنید . اما 2 ایراد را هم می توان به نمایش وارد کرد و آن هم این است که نمایش از ریتم خود در اواخر نمایش خارج شده و به اصطلاح از ریتم می افتد .
ضمن این که پایان نمایش جزئیات کمتری از زندگی استوین دریافت میکنیم و شاید اگر به خوبی دوران نوجوانی ، ابتدای جوانی استیون و تغییر و تحولات فکری او هم پرداخته میشد ، نمایش بسیار زیباتری را می توانستیم مشاهده کنیم .
در هر حال هر نمایشی که با کمک عنصر خلاقیت و بهره گیری از پویایی متناسب بتواند مخاطب را به سمت خود جذب کند از نظر نویسنده ، نمایشی قابل توجه و درخور تحسین می باشد که این نمایش تقریبا از تمای خصلتهای خلاقیت بهره مند است و پیشنهاد میکنم حداقل یک بار به تماشای ان بنشینید .
علیرضا فراهانی – خبرنگار حوزه فرهنگ و هنر تیتر برتر