چند تا تیکه گوشت کوچیک عید قربان گذشته بود. ماشین گرفتم، راننده به نظرم میان‌سال آمد اما پیرتر از سن‌اش نشان می‌داد. راه افتاد و به زمین خالی نزدیک خانه رسیدیم.
نزدیک خانه ما یک زمین خالی است که شهرداری هر سال موقع عید قربان، در آن‌جا میدان فروش گوسفند زنده بر پا می‌کند. چشم راننده که به پارچه‌نوشته‌های شهرداری و تصویر گوسفند عید قربان افتاد، گفت: «آقا هر سال عید قربون، خوب بود، بالاخره چند تا تیکه گوشت کوچیک هم که شده در خونه می‌دادن، امسال هیچ خبری نبود.»
سرم را از روی صفحه تلفن همراه بلند کردم و عبارت «چند تا تیکه گوشت کوچیک» تو گوشم زنگ زد. احساس کردم برای خودش هم خیلی مهم بوده ولی شاید داشت اهمیت «چند تا تیکه گوشت کوچیک» برای برخی خانواده‌ها را یادآوری می‌کرد. پیگیر صحبت‌اش نشدم، اما تو فکر بود.
مادرم و همسرم که گوش قربانی تقسیم می‌کنند، همیشه احساسم این بود که به جای «تیکه‌های کوچیک» بهتر است به تعداد کمتری گوشت تقسیم کنند اما تکه‌های بزرگ‌تری برای هر خانواده بگذارند.
جمله راننده فقط نظر این چند سالم را باطل نکرده بود، این‌که او واقعاً چشم‌انتظار صدای زنگ خانه برای «چند تا تیکه گوشت کوچیک» بوده، مهم بود.
خیلی از ما در سطح و جاهایی زندگی می‌کنیم که اهمیت «چند تا تیکه گوشت کوچیک» را برای خودمان و همسایگان و نزدیکان‌مان ملموس نیست.
اگرچه تلخ و دردناک است که در کشوری مثل ایران، باید اهمیت «چند تا تیکه گوشت کوچیک» را برای جمع زیادی از مردم یادآوری کرد، اما واقعیت این است که اهمیت دارد.
محرم از راه می‌رسد و هر قدر هم گوشت گران شده باشد، تحت تأثیر احساسات مذهبی، صدها هزار گوسفند در این ماه قربانی خواهد شد. امیدوارم مهم‌ترین کاربرد این گوسفندان، تبدیل شدن به قیمه‌های نذری‌ای نباشد که دست‌آویز لطیفه‌های مخصوص محرم می‌شوند.
امیدوارم هیئت‌های مذهبی، صاحبان نذر و قربانی‌کنندگان، به اهمیت «چند تا تیکه گوشت کوچیک» برای خیلی‌ها واقف باشند و مؤثرترین راه برای مصرف این گوشت‌ها را بیابند.